ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ

Στην άκρη ενός φτωχικού χωριού, ζούσε ένας ξυλοκόπος που τον έλεγαν ΜΕΧΜΕΤ. Ο Μεχμέτ ήταν άνθρωπος με χρυσή καρδιά, αλλά η μοίρα τον είχε χτυπήσει σκληρά. Κάθε μέρα ανέβαινε στο βουνό για να μαζέψει ξερά ξύλα, ώστε να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί για την οικογένειά του.

Μια μέρα, βαθιά μέσα στο δάσος, εκεί που δεν είχε πατήσει ποτέ ξανά, είδε ένα δέντρο που δεν έμοιαζε

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Κάποτε, σε μια χώρα μακρινή, ζούσε ένας πανίσχυρος και πλούσιος ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ. Ο άνθρωπος αυτός είχε τα πάντα, αλλά ένιωθε μια βαθιά ανασφάλεια. Φοβόταν τη φθορά, φοβόταν τη σκόνη, φοβόταν τον θάνατο. Έτσι, διέταξε τους καλύτερους τεχνίτες του κόσμου να του χτίσουν ένα παλάτι που δεν θα έμοιαζε με κανένα άλλο.

"Θέλω ένα παλάτι από κρύσταλλο!" φώναξε. "Διάφανο σαν το νερό, σκληρό σαν το διαμάντι. Θέλω να βλέπω τα πάντα γύρω μου, αλλά τίποτα να μην μπορεί να με αγγίξει."

ΤΟ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ

 

Οι παραλογές του «Νεκρού Αδερφού» αποτελούν ένα από τα πιο διαδεδομένα και πολυτραγουδισμένα θέματα σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Σύμφωνα με τη λαογραφική έρευνα, υπάρχουν:

1. Στον Ελληνικό Χώρο

Έχουν καταγραφεί εκατοντάδες παραλλαγές (πάνω από 200-300 πλήρεις καταγραφές). Η κάθε περιοχή έχει δώσει το δικό της χρώμα στην ιστορία:

• Ποντιακές παραλλαγές: Θεωρούνται από τις πιο αρχαϊκές και λυρικές.

• Κυπριακές παραλλαγές: Συχνά περιέχουν πολύ πλούσιο διάλογο και ιδιαίτερο ιδιωματισμό.

• Παραλλαγές της Μικράς Ασίας και των Νησιών: Εστιάζουν πολύ στην πίκρα της ξενιτιάς και στη θάλασσα.

Cherchez la femme!

Σάββατο 24/1 στις 20:00 στο Θέατρο της Κούκλας, Ψαρουδάκη 34 Κάτω Πατήσια Κρατήσεις: 6977127795

Φτου Σκόρδα cherchez la femme!
.....για να υποδηλώσει κάτι βαθύτερο.
"Η δημοτική παράδοση, ως λαογραφία , καταγράφει ήθη κι έθιμα, κοινωνικές δομές , ιστορίες και μνήμες , θρύλους και παραμύθια. Η δημοτική παράδοση όμως, ως ποίηση , προέρχεται και

ΕΝΑ ΣΚΥΡΙΑΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Τ0 1930.

 

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ (ΑΝΑΛΥΣΗ)

ΦΑΡΙΝΤ ΑΝΤ-ΝΤΙΝ ΑΤΑΡ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ

Στην αυγή των καιρών, όταν ο κόσμος ήταν ακόμα νέος και τα πλάσματα μιλούσαν τη γλώσσα της καρδιάς, μια απέραντη σύναξη έλαβε χώρα κάτω από τον θόλο του ουρανού. Πουλιά από κάθε γωνιά της γης, από τις παγωμένες κορυφές του Βορρά μέχρι τις καυτές ερήμους του Νότου, συγκεντρώθηκαν σε μια πεδιάδα που δεν είχε τέλος. Το πλήθος ήταν τόσο μεγάλο που το χρώμα των φτερών τους σκέπαζε το

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΙΜΟΥΡΓΚ

Σε μια εποχή που ο κόσμος είχε χάσει τον προσανατολισμό του, όλα τα πουλιά της γης συγκεντρώθηκαν για να βρουν έναν βασιλιά. Ένιωθαν πως χωρίς έναν ηγέτη, οι ζωές τους ήταν άδειες και γεμάτες φόβο. Ο Τσαλαπετεινός, ο πιο σοφός ανάμεσά τους, πήρε τον λόγο: — «Ο βασιλιάς μας υπάρχει! Το όνομά του είναι ΣΙΜΟΥΡΓΚ. Ζει στο όρος Καφ, εκεί που ο ουρανός ακουμπά τη γη. Είναι το πουλί της αλήθειας, που γνωρίζει το παρελθόν και το μέλλον. Όμως, ο δρόμος είναι μακρύς και μόνο οι τολμηροί θα φτάσουν.»

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΑΧΜΑΡΑΝ

Η ΣΑΧΜΑΡΑΝ: Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΦΙΔΙΩΝ

Σε μια χώρα μακρινή, κάπου στην καρδιά της Ανατολής, εκεί που οι ιστορίες ψιθυρίζονται από γενιά σε γενιά, ζούσε ένας νεαρός, φτωχός ξυλοκόπος που τον έλεγαν Ταχμάσπ. Ήταν ένας καλός νέος, αλλά η μοίρα του ήταν σκληρή. Μια ζεστή μέρα, ο Ταχμάσπ, μαζί με μερικούς φίλους του, πήγε σε μια απόμερη σπηλιά για να μαζέψουν μέλι από τις άγριες μέλισσες.

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Σε ένα μικρό και φτωχικό χωριό, κάτω από την σκιά ενός μεγάλου, αρχαίου πλατάνου, ζούσε ένας γέρος, τυφλός πατέρας με τον μοναχογιό του. Ο πατέρας είχε χάσει το φως του από μικρός, αλλά η καρδιά του έβλεπε πιο καθαρά από τα μάτια των άλλων. Ήταν σοφός, δίκαιος και πάντα έβρισκε μια καλή κουβέντα για τον καθένα. Ο γιος του, ένας δυνατός και εργατικός νέος, φρόντιζε τον πατέρα του με αφοσίωση. Δούλευε στα χωράφια από το πρωί μέχρι το βράδυ, για να φέρει φαγητό στο τραπέζι τους. Η Μεγάλη

ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι ζούσαν ήσυχα καλλιεργώντας τη γη τους, υπήρχε ένας αρχαίος θρύλος για ένα σπαθί θαμμένο βαθιά μέσα σε έναν βράχο, στην κορυφή του πιο απόκρημνου βουνού. Έλεγαν πως το σπαθί αυτό δεν το έφτιαξε άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Διάβολος, και πως όποιος κατάφερνε να το βγάλει από τον βράχο θα αποκτούσε δύναμη αμύθητη, αλλά θα έχανε για πάντα την ψυχή του. Ο Πειρασμός και ο Νεαρός Βοσκός Πολλοί πέρασαν από εκεί. Βασιλιάδες με χρυσές πανοπλίες, στρατηγοί με αμέτρητα

ΤΟ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟ ΣΥΝΝΕΦΟ του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ,

Σε μια μακρινή χώρα, εκεί που η ανατολή σμίγει με το όνειρο, ζούσε μια κοπέλα που την έλεγαν Αϊσέ. Η Αϊσέ δεν ήταν μια συνηθισμένη κοπέλα. Είχε έναν κήπο, αλλά τι κήπο! Ήταν ένας κήπος γεμάτος από τα πιο σπάνια λουλούδια του κόσμου: τριαντάφυλλα που μοσχοβολούσαν σαν παράδεισος, μενεξέδες που ψιθύριζαν μυστικά στο αέρι και κρίνα λευκά σαν το φεγγάρι. Η Αϊσέ αγαπούσε τα λουλούδια της

ΚΡΟΝΟΣ

Στην απαρχή του χρόνου, πριν οι άνθρωποι γνωρίσουν τον μόχθο, τη φθορά και την αγωνία του αύριο, ο κόσμος βρισκόταν υπό την κυριαρχία του ΚΡΟΝΟΥ. Ήταν η λεγόμενη «Χρυσή Εποχή», μια περίοδος απόλυτης αρμονίας και πνευματικής διαύγειας, όπου η γη καρποφορούσε από μόνη της και οι άνθρωποι ζούσαν σαν θεοί, δίχως έγνοιες και δίχως το βάρος των γηρατειών. Σύμφωνα με τον ΗΣΙΟΔΟ στο έργο του «ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ», το γένος εκείνο των ανθρώπων ήταν ευλογημένο, και ο Κρόνος, ο πανίσχυρος πατέρας των θεών και των ανθρώπων, αποτελούσε τον εγγυητή μιας παγκόσμιας ειρήνης που δεν γνώρισε

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΝΣΕΒΟ

Για επτά χρόνια ο μεγάλος Βασιλιάς CHARLEMAGNE (Καρλομάγνος) βρισκόταν στην Ισπανία, κατακτώντας τη μία πόλη μετά την άλλη, μέχρι που μόνο η Σαραγόσα έμεινε να αντιστέκεται, υπό τη βασιλεία του Σαρακηνού MARSIL. Ο Marsil, βλέποντας πως δεν μπορούσε να νικήσει τον Καρλομάγνο

ΓΚΡΕΤΙΡ Ο ΙΣΧΥΡΟΣ

Υπήρχε ένας άνδρας που ονομαζόταν ASMUND THE GREY-HAIRED, ο οποίος ήταν ένας σπουδαίος αρχηγός στην Ισλανδία. Είχε μια σύζυγο που την έλεγαν ASDIS και απέκτησαν αρκετά παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο ATLI, ένας άνθρωπος ευγενικός και αγαπητός σε όλους. Όμως ο δεύτερος γιος, ο GRETTIR, ήταν εντελώς διαφορετικός.

Ο ΣΠΑΘΙ ΕΞΚΑΛΙΜΠΕΡ

από το THE BOOK OF ROMANCE του ANDREW LANG)

Μετά τις μεγάλες μάχες κατά των έντεκα βασιλέων, ο Βασιλιάς ARTHUR βρισκόταν στο Καίρλεον της Ουαλίας. Εκεί ήρθε ένας αγγελιαφόρος που του είπε ότι ο Βασιλιάς Πέλλινορ είχε στήσει τη σκηνή του δίπλα σε μια πηγή στο δάσος και προκαλούσε κάθε ιππότη που περνούσε. Ο ARTHUR, ανυπόμονος να δοκιμάσει τη δύναμή του, οπλίστηκε και ίππευσε μόνος του για να τον βρει.

Στον δρόμο συνάντησε τον MERLIN, μεταμφιεσμένο σε παιδί, που του είπε: «Είσαι ανόητος που πηγαίνεις να παλέψεις, γιατί εκείνος ο ιππότης είναι πιο δυνατός από σένα». Ο ARTHUR εξοργίστηκε και συνέχισε τον δρόμο του. Όταν έφτασε στην πηγή, είδε τον ιππότη καθισμένο σε μια καρέκλα, οπλισμένο από την κεφαλή μέχρι τα πόδια.— «Γιατί δεν αφήνεις κανέναν να περάσει;» ρώτησε ο ARTHUR. — «Είναι το έθιμό μου», απάντησε ο Πέλλινορ. «Αν θέλεις να περάσεις, πρέπει να μονομαχήσεις μαζί μου.»

Επιτέθηκαν ο ένας στον άλλον με τόση ορμή που τα δόρατά τους έγιναν κομμάτια μέχρι τις γροθιές τους. Έπειτα τράβηξαν τα σπαθιά τους. Η μάχη κράτησε ώρες. Ο ARTHUR χτυπούσε με λύσσα, αλλά ο Πέλλινορ ήταν έμπειρος. Σε ένα τρομερό χτύπημα, το σπαθί του ARTHUR συνάντησε το σπαθί του αντιπάλου του και έσπασε σε δύο

ΡΑΣΙΝΚΟΤΙ: ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΤΟ ΑΠΟ ΒΟΥΡΛΑ

(Μια ιστορία από τα βάθη της Σκωτίας)

Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί που οι λόφοι της Σκωτίας χάνονται μέσα στην ομίχλη, ζούσε μια μικρή πριγκίπισσα. Όσο ζούσε η μητέρα της, η ζωή της ήταν γεμάτη ζεστασιά. Όμως ο θάνατος δεν αργεί να χτυπήσει την πόρτα, και η βασίλισσα έφυγε νωρίς, αφήνοντας πίσω της μια παράξενη ευχή: ο βασιλιάς να μην ξαναπαντρευτεί, παρά μόνο αν έβρισκε μια γυναίκα που να της μοιάζει απόλυτα.

Πέρασαν τα χρόνια και ο βασιλιάς, νιώθοντας μόνος, παντρεύτηκε μια ξένη γυναίκα που είχε μια δική της κόρη. Η νέα βασίλισσα ήταν σκληρή σαν την πέτρα. Μόλις πάτησε το πόδι της στο παλάτι, κοίταξε την πριγκίπισσα με μίσος. Της πέταξε τα μεταξωτά ρούχα, της φόρεσε ένα βαρύ, τραχύ παλτό φτιαγμένο από ξερά βούρλα και την ονόμασε περιφρονητικά «Ρασινκότι».

— «Στα χωράφια!» ούρλιαξε η μητριά. «Εκεί είναι η θέση σου, μαζί με τα πρόβατα!»

Η Κόκκινη Αγελάδα και το Τρίτο Μάτι

Η Ρασινκότι περνούσε τις μέρες της στο κρύο, έχοντας για μοναδική φίλη μια μικρή κόκκινη αγελάδα. Μια μέρα, που η πείνα την είχε λυγίσει, η αγελάδα της ψιθύρισε: — «Μην κλαις, μικρή μου. Αν πεινάς, πες: "Κόκκινη αγελάδα, βγάλε το ένα κέρατο να φάω και το άλλο να πιω"». Κι έτσι γινόταν! Η Ρασινκότι έτρωγε σαν βασίλισσα κρυφά στα λιβάδια.

Όμως η μητριά έστειλε τη δική της κόρη —που είχε ένα παράξενο τρίτο μάτι στο μέτωπο— να την κατασκοπεύσει. Η Ρασινκότι, προσπαθώντας να την ξεγελάσει, της τραγούδησε: — «Κλείσε το ένα μάτι, κλείσε το άλλο μάτι...» Όμως ξέχασε το τρίτο μάτι! Εκείνο έμεινε ανοιχτό και είδε το μαγικό τσιμπούσι. Την επόμενη μέρα, η μητριά διέταξε να σφάξουν την αγελάδα.

Η Ρασινκότι, με δάκρυα στα μάτια, άκουσε την τελευταία συμβουλή της φίλης της: — «Μην φας το κρέας μου. Μάζεψε τα κόκαλά μου και θάψε τα κάτω από τη μεγάλη πέτρα, στο κατώφλι του σπιτιού σου.»

Τα Χριστούγεννα και τα Ασημένια Παπούτσια

Όταν ήρθαν τα Χριστούγεννα, η μητριά και η κόρη της στολίστηκαν για την εκκλησία, αφήνοντας τη Ρασινκότι να καθαρίζει τις στάχτες. — «Αν δεν λάμπει το σπίτι όταν γυρίσουμε, θα σε δείρω!» είπαν και έφυγαν.

Η κοπέλα έτρεξε στη μεγάλη πέτρα και φώναξε. Ξαφνικά, ένα μικρό ξωτικό εμφανίστηκε και της έδωσε ένα φόρεμα που έλαμπε σαν τον ήλιο και παπούτσια από καθαρό ασήμι. — «Πήγαινε!» της είπε. «Οι στάχτες θα καθαριστούν μόνες τους!»

Στην εκκλησία, όλοι πάγωσαν μόλις την είδαν. Ο Πρίγκιπας την ερωτεύτηκε την ίδια στιγμή. Για τρεις μέρες η Ρασινκότι πήγαινε κρυφά, κάθε φορά με πιο όμορφα ρούχα. Αλλά την τρίτη μέρα, ο Πρίγκιπας είχε αλείψει το κατώφλι με πίσσα. Καθώς εκείνη έφευγε, το ασημένιο παπούτσι κόλλησε και έμεινε πίσω.

Το Κελάηδισμα του Πουλιού

Ο Πρίγκιπας γύρισε όλο το βασίλειο με το παπούτσι στο χέρι. Όταν έφτασε στο σπίτι της Ρασινκότι, η κακιά αδελφή, θέλοντας να γίνει βασίλισσα, έκοψε τα δάχτυλα του ποδιού της για να χωρέσει στο παπούτσι. Ο Πρίγκιπας την πίστεψε και την ανέβασε στο άλογό του.

Όμως, καθώς περνούσαν από ένα δέντρο, ένα πουλάκι άρχισε να κελαηδά δυνατά: — «Nippit foot and clippit foot! Αίμα τρέχει στο παπούτσι, το σωστό κορίτσι περιμένει ακόμα στη γωνιά!»

Ο Πρίγκιπας κοίταξε το πόδι της, είδε το αίμα και γύρισε πίσω οργισμένος. — «Φέρτε μου τη Ρασινκότι!» διέταξε. Μόλις το κορίτσι με το παλτό από βούρλα φόρεσε το παπούτσι, εκείνο έλαμψε. Τα βούρλα έπεσαν και φάνηκε η αληθινή πριγκίπισσα.

Έτσι, η Ρασινκότι ανέβηκε στο άλογο, όχι ως σκλάβα, αλλά ως η μέλλουσα βασίλισσα της Σκωτίας, αφήνοντας πίσω της για πάντα τις στάχτες και τα δάκρυα.

ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ: Η ΩΔΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ 

Όταν ο ήλιος του Ιουλίου άρχισε να πυρώνει τους δρόμους της πόλης, μια ομάδα παιδιών, με την ψυχή γεμάτη όνειρα και τα σακίδια φορτωμένα ελπίδα, πήρε το μονοπάτι για τα ύψη. Δεν αναζητούσαν απλώς διακοπές· αναζητούσαν έναν κόσμο όπου οι ίδιοι θα ήταν οι νομοθέτες, οι εργάτες και οι ονειροπόλοι. Τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ της Ευρυτανίας τα υποδέχθηκαν με το θρόισμα των ελάτων και την κρυστάλλινη ανάσα των πηγών. Εκεί, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αετών, στήθηκε η μικρή τους πολιτεία, μια καλύβα φτιαγμένη από κορμούς και μυρωδάτες πευκοβελόνες.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ 

Στο βουνό, ο χρόνος δεν μετριέται με τα λεπτά του ρολογιού, αλλά με τις ανάγκες της επιβίωσης και τις χαρές της συντροφικότητας. Τα παιδιά έμαθαν να διαβάζουν τα σημάδια του ουρανού και τις φωνές του δάσους. Ο Φάνης, ο Αντρέας, ο Κωστάκης και οι άλλοι, ανακάλυψαν πως το ψωμί έχει άλλη γεύση όταν το μοιράζεσαι γύρω από μια φωτιά που εσύ ο ίδιος άναψες. Η εργασία έγινε παιχνίδι και το παιχνίδι έγινε μάθημα. Έμαθαν να πειθαρχούν όχι γιατί τους το επέβαλε κάποιος τρίτος, αλλά γιατί η ίδια η ζωή στο δάσος απαιτεί τάξη, καθαριότητα και αλληλεγγύη. Κάθε πρωί, η δροσιά της πηγής τους ξυπνούσε, και κάθε βράδυ, το τριζόνι τους νανούριζε κάτω από έναν θόλο γεμάτο λαμπρά αστέρια που έμοιαζαν να κρέμονται από τις κορυφές των δέντρων.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ 

Μέσα στη σιωπή των βράχων, τα παιδιά δεν έμειναν μόνα. Γνώρισαν τον Λάμπρο, το ορφανό τσοπανόπουλο, που η ζωή του ήταν σκληρή σαν την πέτρα. Στο πρόσωπό του είδαν την ανάγκη για στοργή και μάθηση. Του άνοιξαν την αγκαλιά τους και του χάρισαν το πολυτιμότερο δώρο: τη γνώση των γραμμάτων. Σε εκείνη την αυτοσχέδια τάξη κάτω από τον ίσκιο του ελάτου, η παιδεία βρήκε το αληθινό της νόημα. Δεν ήταν πια καταναγκασμός, αλλά προσφορά και φως. Οι μικροί περιηγητές κατάλαβαν πως η αληθινή αρχοντιά δεν βρίσκεται στα πλούτη, αλλά στην καθαρή καρδιά και στην ικανότητα να βοηθάς τον αδύναμο.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Καθώς οι πρώτες φθινοπωρινές πνοές άρχισαν να κιτρινίζουν τα φύλλα, τα παιδιά πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Το βουνό έμεινε πίσω, βουβό και μεγαλόπρεπο, αλλά εκείνα δεν ήταν πια τα ίδια. Τα πρόσωπά τους ήταν μαυρισμένα από τον ήλιο, τα χέρια τους πιο δυνατά και το βλέμμα τους πιο σίγουρο. Είχαν κατακτήσει το πιο δύσκολο από όλα τα βουνά: τον ίδιο τους τον εαυτό. ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ έγιναν ο τόπος όπου η παιδική ηλικία συνάντησε την ωριμότητα, αφήνοντας μια παρακαταθήκη που αντηχεί μέχρι σήμερα: πως η ελευθερία κερδίζεται με κόπο, αγάπη για τη φύση και σεβασμό στον άνθρωπο.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΜΗΛΩΝ ΤΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΜΗΛΩΝ 

Λένε, ω Άρχοντα των Πιστών, πως ο Χαλίφης Χαρούν αλ Ρασίντ, μια νύχτα που η αϋπνία είχε βαρύνει το μέτωπό του, κάλεσε τον έμπιστο Βεζίρη του, τον Τζαφάρ τον Βαρμεκίδη. «Ω Τζαφάρ», είπε ο Χαλίφης, «η ψυχή μου είναι στενοχωρημένη απόψε και το στήθος μου σφιγμένο. Θέλω να βγούμε κρυφά στους

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥ ΑΛΟΓΟΥ

Ήταν κάποτε, στους παλιούς καιρούς και στις περασμένες εποχές, ένας Βασιλιάς ανάμεσα στους Βασιλιάδες των Περσών, το όνομα του οποίου ήταν Σαμπιούρ, ένας ηγεμόνας που η δόξα του άγγιζε τα άστρα και η δύναμή του έκανε τους εχθρούς του να τρέμουν μόνο στο άκουσμα του ονόματός του. Είχε στην κατοχή του αμέτρητους θησαυρούς, χρυσάφι που δεν μπορούσε να μετρηθεί και στρατεύματα που, όταν βάδιζαν, η γη έβγαζε έναν υπόκωφο ήχο σαν να διαμαρτυρόταν για το βάρος τους. Ο Βασιλιάς αυτός

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥ ΑΛΟΓΟΥ

 

Στην πόλη της Σιράζ, κατά τη διάρκεια της μεγάλης γιορτής του Νεβρούζ, ένας παράξενος Ινδός σοφός παρουσιάστηκε μπροστά στον Πέρση Βασιλιά. Κρατούσε στα χέρια του ένα ΑΛΟΓΟ, σκαλισμένο από σκούρο έβενο και στολισμένο με ελεφαντόδοντο και χρυσό. — «Μεγαλειότατε», είπε ο Ινδός, «αυτό το άλογο δεν είναι ένα απλό στολίδι. Είναι μια μηχανή που μπορεί να πετάξει πάνω από τα σύννεφα και να μεταφέρει τον αναβάτη του στην άκρη του κόσμου μέσα σε μια ώρα». Ο νεαρός πρίγκιπας, ο ΦΙΡΟΥΖ

ΑΛΑΝΤΙΝ

Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ, αφού υποκλίθηκε ταπεινά μπροστά στον Σουλτάνο, κάθισε αναπαυτικά στα μεταξωτά μαξιλάρια και, καθώς η νύχτα άπλωνε τη σιωπή της στο παλάτι, άρχισε να διηγείται την ιστορία από την πρώτη της λέξη, με τον πλούτο και τη λεπτομέρεια που μόνο

Ο ΑΛΗ ΜΠΑΜΠΑ ΚΙ ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΚΛΕΦΤΕΣ

Ο Βασιλιάς, ανυπομονούσε να ακούσει τη νεα ιστορία, η Σεχραζάντ συνέχισε

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Σε μια αρχαία και πολυάνθρωπη πόλη της Περσίας, στην καρδιά της Ανατολής, ζούσαν δύο αδελφοί, ο Κασίμ και ο Αλή Μπαμπά. Ο πατέρας τους ήταν ένας άνθρωπος της μέσης τάξης, που με τον τίμιο ιδρώτα του είχε καταφέρει να τους αφήσει μια μικρή κληρονομιά, μοιρασμένη εξίσου και δίκαια ανάμεσά τους.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΑΧΜΕΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΙ ΜΠΑΝΟΥ

 

ΜΙΚΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ

 

Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ

Η Ιστορία: Ένας γάιδαρος κουβαλούσε ένα άγαλμα (είδωλο) θεού στη ράχη του. Καθώς περνούσε από την πόλη, όλοι οι άνθρωποι γονάτιζαν και προσκυνούσαν. Ο γάιδαρος πίστεψε ότι προσκυνούσαν εκείνον

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΚΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

Ένα λιοντάρι, που είχε γεράσει και δεν μπορούσε πια να κυνηγήσει με τη δύναμή του, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την πονηριά του. Κλείστηκε στη σπηλιά του και προσποιήθηκε ότι είναι βαριά άρρωστο. Όταν τα άλλα ζώα πήγαιναν να το επισκεφθούν για να του συμπαρασταθούν, εκείνο τα έπιανε και τα

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΑΝΟΣ

Ένας λύκος, καθώς έτρωγε, πνίγηκε από ένα κόκαλο που στάθηκε στον λαιμό του. Υποφέροντας από τον πόνο, υποσχέθηκε μια μεγάλη αμοιβή σε όποιον θα τον βοηθούσε. Ένας γερανός, με τον μακρύ του λαιμό, δέχτηκε την πρόκληση. Έβαλε το κεφάλι του βαθιά στο στόμα του λύκου, έπιασε το κόκαλο και το έβγαλε. Όταν όμως ζήτησε την αμοιβή του, ο λύκος του είπε: «Δεν σου φτάνει που έβαλες το κεφάλι σου στο στόμα ενός λύκου και το έβγαλες σώο, ζητάς και αμοιβή;».

Πρωτότυπο «Λύκος ὀστέον καταπιὼν περιῄει ζητῶν τὸν ἰασόμενον... Γέρανος δὲ ἐπὶ μισθῷ ὑπέσχετο... Ὁ δὲ λύκος ἔφη· "Οὐκ ἀγαπᾷς ὅτι ἐκ λύκου στόματος τὴν κεφαλὴν σώαν ἐξήγαγες, ἀλλὰ καὶ μισθὸν ἀπαιτεῖς;"»

Επιμύθιο Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΩΝ ΧΑΡΙΣ ΕΣΤΙ ΤΟ ΜΗ ΠΡΟΣΑΔΙΚΕΙΣΘΑΙ ΥΠ' ΑΥΤΩΝ. (Ο μύθος δείχνει ότι η μεγαλύτερη χάρη που μπορείς να περιμένεις από έναν πονηρό άνθρωπο είναι το να μην σου κάνει κακό.)

Ο ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΡΟΥ

Ένας ποντικός της πόλης πήγε επίσκεψη στον φίλο του στον αγρό. Ο ποντικός του αγρού τον φίλεψε κριθάρι και σιτάρι. Ο ποντικός της πόλης, που είχε συνηθίσει στις λιχουδιές, του είπε: «Πώς αντέχεις αυτή τη φτωχική ζωή; Έλα μαζί μου στην πόλη να δεις πώς περνάμε». Όταν έφτασαν, το τραπέζι ήταν γεμάτο εκλεκτά φαγητά. Όμως, κάθε φορά που πήγαιναν να φάνε, η πόρτα άνοιγε και κάποιος έμπαινε,

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ

Ένας λύκος, που ήταν πολύ πεινασμένος και αδύνατος, συνάντησε έναν καλοταϊσμένο και δυνατό σκύλο. Ο λύκος τον ρώτησε: «Πώς γίνεται εσύ να είσαι τόσο παχύς και εγώ να λιμοκτονώ;». Ο σκύλος του απάντησε: «Αν κάνεις ό,τι κάνω εγώ, θα τρως κι εσύ καλά. Φυλάω το σπίτι του αφεντικού μου και με ταΐζει». Καθώς πήγαιναν μαζί, ο λύκος πρόσεξε μια φαλακρή γραμμή στον λαιμό του σκύλου. «Τι είναι αυτό;» ρώτησε. «Α, τίποτα, είναι από το κολάρο που με δένουν την ημέρα», είπε ο σκύλος. Τότε ο λύκος σταμάτησε και είπε: «Αντίο φίλε μου! Προτιμώ την πείνα μου και την ελευθερία μου, παρά το δικό σου φαγητό με την αλυσίδα».

Πρωτότυπο «Λύκος ἰδὼν κύνα εὐτραφῆ... ἐπηρώτησε: "Πῶς σὺ οὕτως εὐτραφὴς εἶ;". Ὁ δὲ κύων ἔφη: "Ὁ δεσπότης μου τρέφει με". Ἰδὼν δὲ ὁ λύκος τὸν τράχηλον τοῦ κυνός... ἔφη: "Χαῖρε, φίλε· ἐγὼ γὰρ λιμῷ συζῆν βούλομαι ἢ δουλεύειν".»

Επιμύθιο Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΑ ΕΣΤΙΝ. (Ο μύθος δείχνει ότι η ελευθερία είναι το πολυτιμότερο από όλα τα αγαθά.)

ΤΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ Ο ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ

Ένας αμάραντος, βλέποντας ένα ρόδο να ανθίζει σε έναν κήπο, το θαύμασε για την ομορφιά του και του είπε: «Τι ευτυχισμένο που είσαι! Όλοι σε αγαπούν για το χρώμα και το άρωμά σου». Το ρόδο όμως του απάντησε με θλίψη: «Εγώ, φίλε μου, ανθίζω για λίγο και μετά μαραίνομαι και χάνομαι. Εσύ όμως

Ο ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ

Κάποτε ένας άνθρωπος που είχε ένα πολύ καλό κτήμα, αποφάσισε να το πουλήσει. Όταν τον ρώτησαν ποια είναι η μεγαλύτερη αξία του κτήματος αυτού, εκείνος δεν μίλησε ούτε για το εύφορο χώμα, ούτε για τα

ΟΙ ΔΥΟ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ Η ΑΡΚΟΥΔΑ

Δύο φίλοι βάδιζαν σε έναν δρόμο, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά τους μια αρκούδα. Ο ένας πρόλαβε και ανέβηκε σε ένα δέντρο για να κρυφτεί. Ο άλλος, μη μπορώντας να κάνει αλλιώς, έπεσε στο χώμα και προσποιήθηκε τον νεκρό, γιατί είχε ακούσει πως η αρκούδα δεν αγγίζει νεκρά σώματα. Η αρκούδα

ΟΙ ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΙ

Δύο τράγοι συναντήθηκαν τυχαία πάνω σε ένα στενό κούτσουρο που χρησίμευε ως γεφύρι πάνω από ένα ορμητικό ποτάμι. Το γεφύρι ήταν τόσο στενό που δεν χωρούσαν να περάσουν και οι δύο ταυτόχρονα, ούτε μπορούσε ο ένας να προσπεράσει τον άλλον. Αντί όμως ένας από τους δύο να υποχωρήσει για να περάσει ο άλλος, άρχισαν να πεισματώνουν και να σπρώχνουν ο ένας τον άλλον με τα κέρατά τους. Στο τέλος,

Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Μια πεινασμένη αλεπού είδε κάποτε μερικά τσαμπιά σταφύλια που κρέμονταν ψηλά από μια κληματαριά. Προσπάθησε με όλη της τη δύναμη να τα φτάσει πηδώντας ψηλά, αλλά δεν τα κατάφερε. Καθώς απομακρυνόταν απογοητευμένη, είπε στον εαυτό της για να παρηγορηθεί: «Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Ένας γέροντας, αφού έκοψε ξύλα, τα κουβαλούσε στους ώμους του κάνοντας μεγάλη διαδρομή. Κάποια στιγμή κουράστηκε τόσο πολύ που άφησε τα ξύλα κάτω και φώναξε τον Θάνατο για να τον λυτρώσει. Ο Θάνατος παρουσιάστηκε αμέσως μπροστά του και τον ρώτησε γιατί τον φώναξε. Τότε ο γέροντας,

Η ΑΛΕΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΟΥΡΑ

Μια αλεπού πιάστηκε σε μια παγίδα και, στην προσπάθειά της να ξεφύγει, έχασε την ουρά της. Νιώθοντας μεγάλη ντροπή που έμεινε κολοβή, σκέφτηκε πως η μόνη λύση ήταν να πείσει και τις άλλες αλεπούδες να κόψουν τις ουρές τους, ώστε να μην ξεχωρίζει. Συγκάλεσε λοιπόν συμβούλιο και τους είπε πως η ουρά

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ

Ένας πατέρας είχε γιους που μάλωναν συνέχεια μεταξύ τους. Για να τους δώσει ένα μάθημα, τους ζήτησε να του φέρουν μια δέσμη από βέργες. Τους είπε να προσπαθήσει ο καθένας να σπάσει τη δέσμη, αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Τότε ο πατέρας έλυσε τη δέσμη και τους έδωσε μία-μία τη βέργα, τις οποίες

Ο ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΕΑΣ

Ένας σκύλος είχε αρπάξει ένα κομμάτι κρέας και περνούσε πάνω από ένα γεφύρι. Καθώς κοίταξε κάτω στο νερό του ποταμού, είδε την αντανάκλασή του και νόμιζε ότι ήταν ένας άλλος σκύλος που κρατούσε ένα μεγαλύτερο κομμάτι κρέας. Θέλοντας να πάρει και το άλλο, άνοιξε το στόμα του και γάβγισε δυνατά. Τότε το δικό του κρέας έπεσε μέσα στο ποτάμι και το παρέσυρε το ρεύμα, αφήνοντας τον σκύλο

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΝΙ

Ένας λύκος είδε ένα αρνάκι να πίνει νερό σε ένα ποτάμι και θέλησε να το φάει, αλλά έψαχνε μια δικαιολογία για να φανεί δίκαιος. «Γιατί μου λερώνεις το νερό;» του φώναξε. Το αρνάκι απάντησε: «Μα πώς το λερώνω, αφού το νερό κυλάει από εσένα προς εμένα;». Ο λύκος δεν πτοήθηκε: «Πέρυσι έβρισες

Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΓΟΣ

Συνεχίζουμε με τον επόμενο μύθο:

Μια αλεπού έπεσε κατά λάθος σε ένα βαθύ πηγάδι και δεν μπορούσε να βγει. Μετά από λίγο, ένας διψασμένος τράγος πέρασε από εκεί και τη ρώτησε αν το νερό ήταν καλό. Η πονηρή αλεπού τον έπεισε να κατέβει κάτω, λέγοντάς του πως το νερό ήταν εξαιρετικό. Μόλις ο τράγος κατέβηκε και ήπιε, η αλεπού πάτησε πάνω στα κέρατά του, πήδηξε έξω από το πηγάδι και τον άφησε μέσα, λέγοντάς του: «Αν είχες

Ο ΛΑΓΟΣ ΚΑΙ Η ΧΕΛΩΝΑ

Ο λαγός κορόιδευε τη χελώνα για την αργοπορία της. Εκείνη τότε τον προκάλεσε σε αγώνα δρόμου. Ο λαγός, σίγουρος για τη νίκη του, ξεκίνησε τρέχοντας, αλλά στη μέση της διαδρομής κάθισε να κοιμηθεί, υποτιμώντας την αντίπαλό του. Η χελώνα όμως συνέχισε να περπατά σταθερά και αργά χωρίς να

Η ΚΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ

Ένας άνθρωπος είχε την τύχη να έχει μια κότα που κάθε μέρα του γεννούσε ένα χρυσό αυγό. Αντί όμως να είναι ευχαριστημένος, η απληστία του τον έκανε να πιστέψει ότι η κότα θα είχε μέσα της έναν ολόκληρο θησαυρό από χρυσάφι. Νομίζοντας πως έτσι θα πλουτίσει αμέσως, αποφάσισε να τη σφάξει. Όταν όμως

Ο ΕΛΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ

Ένα ελάφι πήγε σε μια πηγή να πιει νερό. Καθώς έβλεπε το είδωλό του στο νερό, ένιωθε περήφανο για τα μεγάλα και περίτεχνα κέρατά του, αλλά ντρεπόταν για τα λεπτά και αδύναμα πόδια του. Ξαφνικά,

Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΠΟΥ ΝΤΥΘΗΚΕ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Ένας γάιδαρος βρήκε μια προβιά λιονταριού, τη φόρεσε και άρχισε να τριγυρνά στο δάσος τρομάζοντας όλα τα ζώα. Ακόμα και οι άνθρωποι φοβήθηκαν και έτρεχαν να κρυφτούν. Ο γάιδαρος ήταν τόσο περήφανος για τη δύναμη που νόμιζε ότι απέκτησε, που θέλησε να βγάλει έναν δυνατό βρυχηθμό. Όμως,

Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΕΛΑΡΓΟΣ

Η αλεπού κάλεσε κάποτε τον πελαργό σε δείπνο, αλλά για να τον κοροϊδέψει, σέρβιρε τη σούπα μέσα σε ένα ρηχό πιάτο. Η αλεπού την έφαγε εύκολα, αλλά ο πελαργός με το μακρύ του ράμφος δεν μπορούσε να φάει τίποτα. Λίγες μέρες μετά, ο πελαργός κάλεσε την αλεπού και σέρβιρε το φαγητό μέσα σε ένα στενό

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Ένα λιοντάρι κοιμόταν ήσυχο, όταν ένα μικρό ποντικάκι άρχισε να τρέχει πάνω του και το ξύπνησε. Το λιοντάρι θύμωσε και το έπιασε, αλλά το ποντίκι το παρακάλεσε να το αφήσει ελεύθερο, υποσχόμενο πως κάποτε θα του ανταπέδιδε τη χάρη. Το λιοντάρι γέλασε με την ιδέα ότι ένα τόσο μικρό πλάσμα θα μπορούσε να το βοηθήσει, αλλά τελικά το άφησε. Λίγο καιρό μετά, το λιοντάρι πιάστηκε στα δίχτυα

Ο ΜΥΡΜΗΓΚΑΣ ΚΑΙ Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ

 

Τον χειμώνα, οι μέρμηγκες στέγνωναν τα σιτηρά τους που είχαν βραχεί. Τότε ένας πεινασμένος τζίτζικας τους ζήτησε τροφή. Οι μέρμηγκες τον ρώτησαν: «Γιατί το καλοκαίρι δεν μάζεψες κι εσύ τροφή;» Εκείνος απάντησε: «Δεν είχα χρόνο, γιατί τραγουδούσα». Τότε οι μέρμηγκες γέλασαν και του είπαν: «Αφού το καλοκαίρι τραγουδούσες, τώρα τον χειμώνα μπορείς να χορέψεις!» Πρωτότυπο «Χειμῶνος ὥρᾳ τῶν σίτων βραχέντων οἱ μύρμηκες ἔψυχον. Τέττιξ δὲ λιμώττων ᾔτει αὐτοὺς τροφήν. Οἱ δὲ μύρμηκες εἶπον αὐτῷ· "Διὰ τί τὸ θέρος οὐ συνῆγες καὶ σὺ τροφήν;" Ὁ δὲ εἶπεν· "Οὐκ ἐσχόλαζον, ἀλλ’ ᾖδον μουσικῶς." Οἱ δὲ γελάσαντες εἶπον· "Ἀλλ’ εἰ θέρους ηὔλεις, χειμῶνος ὀρχοῦ".» Επιμύθιο Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ ΟΥ ΔΕΙ ΤΙΝΑ ΑΜΕΛΕΙΝ ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ΙΝΑ ΜΗ ΛΥΠΗΘΗ. (Ο μύθος μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να αμελούμε τις υποχρεώσεις μας, για να μην βρεθούμε σε δύσκολη θέση.)

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΒΟΣΚΟΣ

Ένας νεαρός βοσκός που έβοσκε το κοπάδι του κοντά σε ένα χωριό, διασκέδαζε κοροϊδεύοντας τους χωρικούς. Φώναζε με όλη του τη δύναμη: «Λύκος! Λύκος!». Οι χωρικοί έτρεχαν αμέσως να τον βοηθήσουν, αλλά διαπίστωναν ότι ο βοσκός τους έλεγε ψέματα και γελούσε μαζί τους. Αυτό έγινε πολλές

Ο ΒΟΡΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ

1. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ (ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)

Ο Βοριάς και ο Ήλιος μάλωναν για το ποιος από τους δύο είναι ο πιο δυνατός. Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν μια δοκιμασία: όποιος κατάφερνε να βγάλει τα ρούχα ενός οδοιπόρου που περνούσε από εκεί, αυτός θα ήταν ο νικητής. Ο Βοριάς άρχισε να φυσά με μανία, αλλά όσο πιο δυνατά φυσούσε, τόσο πιο σφιχτά τύλιγε ο άνθρωπος το πανωφόρι πάνω του. Μετά ήρθε η σειρά του Ήλιου. Άρχισε να λάμπει γλυκά και σιγά-σιγά να ζεσταίνει τη γη. Ο οδοιπόρος, μη αντέχοντας τη ζέστη, έβγαλε μόνος του τα ρούχα του και πήγε να δροσιστεί στο ποτάμι. Έτσι, ο Ήλιος νίκησε τον Βοριά.

2. ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ (ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ)

«Βορέας καὶ Ἥλιος περὶ δυνάμεως ἤριζον, ἔδοξε δὲ αὐτοῖς ἐκείνην τὴν νίκην ἀπονέμειν, ὃς ἂν τὸν ὁδοιπόρον ἀμφιέσειεν. Καὶ ὁ Βορέας σφοδρῶς ἐφύσησεν· ὁ δὲ ἄνθρωπος μᾶλλον τῷ ἱματίῳ περιεστέλλετο. Ὁ δὲ Ἥλιος κατ’ ἀρχὰς μὲν μέτριον ἔλαμψεν, εἶτα δὲ θερμότερον· ὁ δὲ ἄνθρωπος διὰ τὸ καῦμα ἀποδυσάμενος τὴν ἐσθῆτα, ἐν τῷ πλησίον ποταμῷ ἐλούσατο. Οὕτως ὁ Ἥλιος τοῦ Βορέου κρείττων ἐφάνη.»

3. ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ (ΕΠΙΜΥΘΙΟ)

Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ ΠΕΙΘΩ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΒΙΑΣ ΑΝΥΣΤΙΚΩΤΕΡΑ ΕΣΤΙΝ. (Ο μύθος δείχνει ότι η πειθώ και η ευγένεια είναι συχνά πολύ πιο αποτελεσματικές από τη βία και τον εξαναγκασμό.)

ΚΟΡΑΚΙ ΚΙ ΑΛΕΠΟΥ

Ένα κοράκι, αφού άρπαξε ένα κομμάτι κρέας (σημ: στην παράδοση επικράτησε το τυρί, αλλά το πρωτότυπο αναφέρει κρέας), κάθισε πάνω σε κάποιο δέντρο. Μια αλεπού, αφού το είδε και επειδή ήθελε να πάρει το κρέας, στάθηκε και άρχισε να το επαινεί, λέγοντας ότι είναι μεγαλόσωμο και όμορφο, και πως θα του ταίριαζε πολύ να είναι ο βασιλιάς των πουλιών· και αυτό σίγουρα θα συνέβαινε, αν είχε και φωνή. Εκείνο (το κοράκι), θέλοντας να της αποδείξει ότι έχει και φωνή, πέταξε το κρέας και έβγαλε μια μεγάλη κραυγή. Εκείνη (η αλεπού) τότε έτρεξε κοντά, άρπαξε το κρέας και είπε: «Ώ κοράκι, αν είχες  μυαλό (σύνεση), δεν θα σου έλειπε τίποτα άλλο για να βασιλεύεις σε όλους» 

 ΚΟΡΑΞ ΚΑΙ ΑΛΩΠΗΞ (Πρωτότυπο Κείμενο)

 «Κόραξ κρέας ἁρπάσας ἐπί τινος δένδρου ἐκάθισεν. Ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν καὶ βουλομένη τοῦ κρέατος περιγενέσθαι, στᾶσα ἐπῄνει αὐτὸν ὡς εὐμεγέθη τε καὶ καλόν, λέγουσα ὡς καὶ βασιλεύειν αὐτῷ πρεπόντως ἐστὶ τῶν ὀρνέων, καὶ τοῦτο πάντως ἂν ὑπῆρχεν, εἰ φωνὴν εἶχεν. Ὁ δὲ παραστῆσαι αὐτῇ βουλόμενος ὅτι καὶ φωνὴν ἔχει, ἀποβαλὼν τὸ κρέας μεγάλως ἐκεκράγει. Ἐκείνη δὲ προσδραμοῦσα καὶ τὸ κρέας ἁρπάσασα ἔφη: "Ὦ κόραξ, εἰ καὶ φρένας εἶχες, οὐδὲν ἂν ἐδέου εἰς τὸ βασιλεύειν πάντων".»

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, γνωστός κυρίως ως πεζογράφος, έγραψε και ποιήματα μελοποιημένα, με πιο γνωστό παράδειγμα τις παρτιτούρες του για τα "Τα χελιδόνια" (1920), όπου ο Γεώργιος Λαμπελέτ έγραψε τη μουσική για τα παιδικά του ποιήματα
 

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 Πέρασε ένα σύννεφο,

έφερε μια σιγαλιά,

πέρασε κι ένα πουλί,

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΑΛΑΝΤΑΡ

«Αφέντη μου, Βασιλιά όλων των Βασιλιάδων», άρχισε η Σεχραζάτ τη νέα της νύχτα. «Μου διηγήθηκαν πως ο Χαλίφης Χαρούν αλ-Ρασίντ, μια νύχτα, ένιωσε μια ανείπωτη πλήξη. Κάλεσε τον Βεζίρη του, Τζαφάρ, και τον αρχιστράτηγο Μασρούρ, τον εκτελεστή του.

— «Τζαφάρ», είπε ο Χαλίφης, «η καρδιά μου είναι βαριά. Πήγαινε να δεις τι κρύβουν οι δρόμοι της Βαγδάτης αυτή τη νύχτα. Ίσως βρούμε κάποια περιπέτεια να μας διασκεδάσει».