Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΑΧΜΑΡΑΝ

Η ΣΑΧΜΑΡΑΝ: Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΦΙΔΙΩΝ

Σε μια χώρα μακρινή, κάπου στην καρδιά της Ανατολής, εκεί που οι ιστορίες ψιθυρίζονται από γενιά σε γενιά, ζούσε ένας νεαρός, φτωχός ξυλοκόπος που τον έλεγαν Ταχμάσπ. Ήταν ένας καλός νέος, αλλά η μοίρα του ήταν σκληρή. Μια ζεστή μέρα, ο Ταχμάσπ, μαζί με μερικούς φίλους του, πήγε σε μια απόμερη σπηλιά για να μαζέψουν μέλι από τις άγριες μέλισσες.

Καθώς ο Ταχμάσπ έμπαινε όλο και πιο βαθιά, ψάχνοντας για τις πιο πλούσιες κηρήθρες, οι δήθεν φίλοι του, γεμάτοι απληστία, αποφάσισαν να τον εγκαταλείψουν μέσα στη σπηλιά και να κρατήσουν όλο το μέλι για τον εαυτό τους. Έκλεισαν την είσοδο με μια μεγάλη πέτρα και τον άφησαν στο σκοτάδι.

Ο Ταχμάσπ, μόνος και φοβισμένος, άρχισε να ψάχνει απεγνωσμένα μια διέξοδο. Στο βάθος της σπηλιάς, εκεί που ούτε το φως του φεγγαριού δεν έφτανε, ανακάλυψε μια μικρή, στενή τρύπα. Με κόπο και επιμονή, άνοιξε την τρύπα και γλίστρησε μέσα.

Τι θέαμα αντίκρισε! Δεν ήταν ένα σκοτεινό πέρασμα, αλλά ένας μυστικός, υπόγειος κήπος, γεμάτος φως που έβγαινε από κρυστάλλους, με καταπράσινα φυτά, λουλούδια που μοσχοβολούσαν και κρυστάλλινα νερά. Και το πιο παράξενο από όλα: ολόγυρα, χιλιάδες φίδια κινούνταν αθόρυβα, όχι με φόβο, αλλά με μια ήρεμη, αρχαία σοφία.

Και τότε, την είδε. Μια ομορφιά που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη φαντασία. Ήταν η ΣΑΧΜΑΡΑΝ, η Βασίλισσα των Φιδιών. Από τη μέση και πάνω, μια γυναίκα με μακριά, μαύρα μαλλιά, μάτια που έλαμπαν σαν αστέρια και ένα χρυσό στέμμα στο κεφάλι της. Από τη μέση και κάτω, το σώμα της ήταν ένα λαμπερό, πολύχρωμο φίδι, που απλωνόταν σε χάρι και μεγαλοπρέπεια.

Η Σαχμαράν καλωσόρισε τον Ταχμάσπ χωρίς ίχνος φόβου ή έκπληξης. Τον φιλοξένησε στον υπέροχο κήπο της, του πρόσφερε τροφή και του μίλησε για τα μυστικά του κόσμου. Του δίδαξε τη γλώσσα των φυτών, τις ιδιότητες των βοτάνων, την τέχνη της ιατρικής και την αιώνια σοφία της φύσης. Ο Ταχμάσπ μαγεύτηκε. Την ερωτεύτηκε με όλη του την ψυχή και έζησε μαζί της για πολλά, πολλά χρόνια, ξεχνώντας τον πάνω κόσμο.

---

Η Πικρή Προδοσία

Ο καιρός περνούσε. Ο Ταχμάσπ, αν και ευτυχισμένος, άρχισε να νιώθει μια νοσταλγία για την οικογένειά του, για τους ανθρώπους, για τον ήλιο. Με βαριά καρδιά, ζήτησε από τη Σαχμαράν να επιστρέψει στον κόσμο των ανθρώπων.

Η Σαχμαράν, με τη σοφία που την διέκρινε, ήξερε ότι αυτό σήμαινε τον χαμό της. Όμως, επειδή τον αγαπούσε, δέχτηκε. — «Θα σε αφήσω να φύγεις, αγαπημένε μου Ταχμάσπ», του είπε με λύπη στα μάτια. «Αλλά πρέπει να μου ορκιστείς κάτι. Ποτέ, μα ποτέ, μην αποκαλύψεις σε κανέναν το μυστικό μου. Και ποτέ μην μπεις σε ένα δημόσιο λουτρό, σε χαμάμ. Γιατί αν το κάνεις, το δέρμα σου θα βγάλει λέπια φιδιού και αυτό θα προδώσει το μυστικό μας.»

Ο Ταχμάσπ ορκίστηκε. Επέστρεψε στον κόσμο των ανθρώπων, γεμάτος γνώση και μια κρυφή θλίψη στην καρδιά του.

Χρόνια αργότερα, ο Σουλτάνος της χώρας αρρώστησε βαριά. Κανένας γιατρός, κανένα βότανο δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Τότε, ο κακός και δόλιος Βεζίρης, που ήθελε να πάρει τη θέση του Σουλτάνου, είπε: — «Υπάρχει μια αρχαία συνταγή, Μεγαλειότατε. Η μόνη θεραπεία είναι να φάτε τη σάρκα της Σαχμαράν, της Βασίλισσας των Φιδιών.»

Ο Σουλτάνος, απελπισμένος, διέταξε να βρεθεί η Σαχμαράν. Ο Βεζίρης, γνωρίζοντας τον μύθο, διέταξε όλα τα αρσενικά του βασιλείου να μπουν στα δημόσια λουτρά. Όποιος έβγαζε λέπια φιδιού, θα ήταν αυτός που είχε συναντήσει τη Βασίλισσα. Ο Ταχμάσπ, τρομοκρατημένος, αναγκάστηκε να πάει. Μόλις το ζεστό νερό άγγιξε το δέρμα του, άρχισε να βγάζει λέπια.

Ο Ταχμάσπ συνελήφθη και κάτω από φρικτά βασανιστήρια, λύγισε. Πρόδωσε τη Σαχμαράν, δείχνοντας στους στρατιώτες την είσοδο του μυστικού υπόγειου κήπου.

---

Η Μεγάλη Θυσία και η Σοφία

Οι στρατιώτες βρήκαν τη Σαχμαράν και την έφεραν μπροστά στον Σουλτάνο. Η Σαχμαράν, με τη γαλήνη της σοφίας στα μάτια της, ήξερε πως αυτό ήταν το πεπρωμένο της. Κοίταξε τον Ταχμάσπ, όχι με μίσος, αλλά με λύπη και κατανόηση.

Τότε, με φωνή καθαρή και ήρεμη, είπε: — «Ακούστε με προσεκτικά. Εγώ θα πεθάνω, αλλά η γνώση μου θα ζήσει. Για να θεραπευτεί ο Σουλτάνος, πρέπει να βράσετε το κεφάλι μου και να του δώσετε το ζουμί. Για να γίνει ο Ταχμάσπ ο πιο σοφός γιατρός του κόσμου, πρέπει να βράσει το σώμα μου και να πιει εκείνος το ζουμί. Όμως, δώστε στον Βεζίρη να πιει το ζουμί από την ουρά μου, γιατί εκεί κρύβεται το δηλητήριο και μόνο έτσι θα πάψει να κάνει κακό.»

Έτσι κι έγινε. Ο Σουλτάνος ήπιε το ζουμί από το κεφάλι της Σαχμαράν και θεραπεύτηκε αμέσως. Ο Ταχμάσπ ήπιε το ζουμί από το σώμα της και αμέσως ένιωσε μια απέραντη γνώση να τον πλημμυρίζει. Έγινε ο θρυλικός γιατρός Λοκμάν Χακίμ, που μπορούσε να θεραπεύσει κάθε αρρώστια με τη δύναμη των βοτάνων. Ο Βεζίρης, γεμάτος κακία, ήπιε το ζουμί από την ουρά και έπεσε νεκρός αμέσως.

Και από τότε, λένε πως τα φίδια, θυμωμένα για την προδοσία της βασίλισσάς τους, δεν εμφανίστηκαν ποτέ ξανά στους ανθρώπους με την ίδια ειρήνη. Όμως, η θυσία της Σαχμαράν έφερε σοφία και θεραπεία στον κόσμο, αποδεικνύοντας πως ακόμα και από την προδοσία, μπορεί να γεννηθεί το μεγαλύτερο καλό.