Ο ΓΙΑΝΝΟΣ ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΙΔΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα πολύ όµορφο παλικάρι, που το έλεγαν Γιάννο.

Ζούσε σε ένα χωριό, πάνω στα βουνά και δίπλα σε µια λίµνη. Ο Γιάννος ήταν

ξυλοκόπος και καθηµερινά περνούσε από τη λίµνη, αλλά µόνο το πρωί και το βράδυ.

Τα µεσηµέρια δεν περνούσε από εκεί κανείς, γιατί ο θρύλος έλεγε ότι τότε εµφανίζονταν

στη λίµνη πανέµορφες νεράιδες, που αν παρασυρόσουν και τους µιλούσες, θα έχανες

για πάντα τη µιλιά σου.

Μια µέρα ο Γιάννος τελείωσε νωρίτερα τη δουλειά του και βρέθηκε να περνάει µέρα

µεσηµέρι από τη λίµνη. Η περιέργεια τον έκανε να καθίσει και να ξαποστάσει εκεί.

Πέρασε αρκετή ώρα, χωρίς να δει τίποτα και ξεκούραστος πια, σηκώθηκε να πάει στο

χωριό του. Εκείνη όµως τη στιγµή, του φάνηκε ότι άκουσε κοριτσίστικα γέλια και

τραγούδια και κοντοστάθηκε. Σε λίγο εννέα πανέµορφες κοπέλες µε αέρινα φορέµατα

και πέπλα στα µαλλιά ξεπρόβαλαν µέσα από τη λίµνη. Τέτοια οµορφιά, δεν είχε

ξαναντικρύσει ο Γιάννος. Οι κοπέλες τον πλησίασαν και τον παρέσυραν στο χορό τους.

Τα µάτια του, όµως, κοιτούσαν µια µόνο νεράιδα, που τον είχε µαγέψει. Από την πρώτη

στιγµή που την είδε, βάλθηκε να σκέφτεται, πώς θα µπορούσε να την κάνει γυναίκα

του.

Τότε, αυτή η νεράιδα, που ήταν η µεγαλύτερη και η οµορφότερη από όλες, σαν να

διάβασε τις σκέψεις του, τον πλησίασε και του είπε «Χρόνια τώρα σε παρακολουθώ,

κάθε φορά που περνάς. Σε έχω ερωτευτεί. Σε αγαπώ πολύ, αλλά άνθρωπος µε νεράιδα

δεν γίνεται να παντρευτούν. Ένας µόνος τρόπος υπάρχει… Να σου τραγουδήσω ένα

τραγούδι κι εσύ να χάσεις την ακοή σου κι εγώ

τη φωνή µου …

Το παλικάρι δε νοιάστηκε στιγµή για ό,τι θα έχανε. Η νεράιδα άρχισε να τραγουδάει κι

ο Γιάννος έχασε για πάντα την ακοή του και αυτή για πάντα τη φωνή της…