ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΚΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

Ένα λιοντάρι, που είχε γεράσει και δεν μπορούσε πια να κυνηγήσει με τη δύναμή του, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την πονηριά του. Κλείστηκε στη σπηλιά του και προσποιήθηκε ότι είναι βαριά άρρωστο. Όταν τα άλλα ζώα πήγαιναν να το επισκεφθούν για να του συμπαρασταθούν, εκείνο τα έπιανε και τα

έτρωγε. Μια αλεπού όμως, στάθηκε έξω από τη σπηλιά και παρατηρούσε. Το λιοντάρι τη ρώτησε γιατί δεν μπαίνει μέσα. Τότε η αλεπού απάντησε: «Θα έμπαινα, αν δεν έβλεπα πολλά ίχνη που οδηγούν προς τα μέσα, αλλά κανένα ίχνος που να βγαίνει προς τα έξω».

Πρωτότυπο «Λέων γηράσας καὶ μὴ δυνάμενος δι' ἀλκῆς ἑαυτῷ τροφὴν πορίζειν, ἔγνω δεῖν δι' ἐπινοίας τοῦτο πράσσειν... Ἀλώπηξ δὲ παραγενομένη... ἔφη: "Ἀλλ' ἔγωγε εἰσῆλθον ἄν, εἰ μὴ ἑώρων πολλὰ μὲν ἴχνη εἰσιόντων, ἐξιόντος δὲ οὐδέν".»

Επιμύθιο Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΟΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΚ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ ΠΡΟΟΡΩΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ. (Ο μύθος δείχνει ότι οι γνωστικοί άνθρωποι προβλέπουν τους κινδύνους παρατηρώντας τα σημάδια.)