Κάποτε, ένας βασιλιάς είχε τρεις γιους. Οι δύο μεγαλύτεροι ήταν άτακτοι και κακοί, ενώ ο μικρότερος, που τον φώναζαν Αφελής, ήταν ευγενικός και καλός στην καρδιά του. Μια μέρα, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί αποφάσισαν να ξεκινήσουν ένα ταξίδι για να δουν τον κόσμο. «Ελάτε, αδελφέ», είπε ο ένας στον άλλο, «ας πάμε να περιπλανηθούμε και να διασκεδάσουμε». Ο Αφελής τους ρώτησε: «Μπορώ να έρθω κι εγώ
μαζί σας;» «Εσύ;» γέλασε ο μεγάλος αδελφός. «Είσαι πολύ αφελής για τέτοια ταξίδια! Θα μας χαλάσεις τη διασκέδαση». Ο μικρότερος όμως τους παρακάλεσε τόσο πολύ που τελικά δέχτηκαν να τον πάρουν μαζί τους. Στο ταξίδι τους, οι αδελφοί έφτασαν σε ένα πυκνό δάσος. Εκεί βρήκαν μια μεγάλη μυρμηγκοφωλιά. Οι δύο μεγαλύτεροι είπαν: «Ας χαλάσουμε αυτη την μυρμηγκοφωλια! Είναι αστείο!» «Όχι, όχι!» είπε ο Αφελής. «Μην το κάνετε! Είναι άδικο να πειράζουμε αυτά τα πλάσματα». Οι αδελφοί, όμως, δεν τον άκουσαν. Ο Αφελής, με τη βοήθεια του μπαστουνιού του, προσπάθησε να προστατεύσει την μυρμηγκοφωλιά όσο μπορούσε.Συνέχισαν το ταξίδι τους και έφτασαν σε μια λίμνη όπου κολυμπούσαν πολλές πάπιες. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί είπαν: «Ας πιάσουμε αυτές τις πάπιες και ας τις ψήσουμε! Θα είναι ένα ωραίο γεύμα». «Όχι, όχι!» είπε ο Αφελής. «Μην το κάνετε! Είναι άδικο να σκοτώνουμε ζώα για τη διασκέδασή μας». Οι αδελφοί, όμως, δεν τον άκουσαν. Ο Αφελής στενοχωρήθηκε πολύ, αλλά δεν μπορούσε να τους σταματήσει.
Προχώρησαν ακόμα πιο μέσα στο δάσος και βρήκαν ένα παλιό μελισσοκομείο. Μέσα ζούσαν χιλιάδες μέλισσες και είχαν φτιάξει πολύ μέλι. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί είπαν: «Ας κάψουμε αυτό το μελισσοκομείο και ας πάρουμε το μέλι! Είναι μια καλή ευκαιρία!» «Όχι, όχι!» είπε ο Αφελής με θυμό. «Μην το κάνετε! Θα σκοτώσετε όλες τις μέλισσες. Είναι άδικο και κακό!». Αυτή τη φορά, ο Αφελής ήταν τόσο αποφασισμένος που στάθηκε μπροστά στο μελισσοκομείο και δεν τους άφησε να πλησιάσουν. «Φύγετε!» τους φώναξε. «Δεν θα πειράξετε τις μέλισσες!» Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί θύμωσαν πολύ και τον άφησαν μόνο του.
Ο Αφελής συνέχισε μόνος του και έφτασε σε ένα αρχαίο κάστρο. Μπήκε μέσα και βρήκε έναν γέρο βασιλιά, που ήταν μαγεμένος και κοιμόταν. Δίπλα του ήταν ένα τραπέζι με τρεις δοκιμασίες γραμμένες σε ένα περγαμηνή. Όποιος τις έλυνε, θα γινόταν ο επόμενος βασιλιάς. «Πρέπει να λύσω αυτές τις δοκιμασίες», σκέφτηκε ο Αφελής. «Ίσως έτσι σώσω αυτόν τον τόπο».
Η πρώτη δοκιμασία ήταν να βρει τις χιλιάδες μαργαριτάρια που ήταν κρυμμένα στο δάσος. Ο Αφελής προσπάθησε, αλλά ήταν αδύνατο. Τότε, θυμήθηκε τα μυρμήγκια που είχε προστατεύσει. Χιλιάδες μυρμήγκια ήρθαν και μάζεψαν όλα τα μαργαριτάρια για εκείνον. Η δεύτερη δοκιμασία ήταν να βρει το κλειδί της πριγκίπισσας, που βρισκόταν στον πάτο της λίμνης. Ο Αφελής θυμήθηκε τις πάπιες που είχε αφήσει να κολυμπούν ελεύθερα. Οι πάπιες βούτηξαν και βρήκαν το κλειδί. Η τρίτη δοκιμασία ήταν η πιο δύσκολη: να βρει την πιο νεότερη και όμορφη από τις τρεις πριγκίπισσες που κοιμόντουσαν, οι οποίες έμοιαζαν πολύ. Ο Αφελής θυμήθηκε τις μέλισσες που είχε σώσει. Η Βασίλισσα των Μελισσών, μια πανέμορφη μεγάλη μέλισσα, ήρθε και του ψιθύρισε στο αυτί: «Η νεότερη έχει φάει μέλι και η αναπνοή της μυρίζει πιο γλυκά». Ο Αφελής πλησίασε τις κοιμισμένες πριγκίπισσες και, μυρίζοντας την αναπνοή τους, βρήκε τη σωστή.
Με τις τρεις δοκιμασίες λυμένες, ο γέρος βασιλιάς ξύπνησε από τον ύπνο του. «Ποιος είσαι, ευγενικέ νέε;» ρώτησε ο βασιλιάς. «Είμαι ο Αφελής», απάντησε εκείνος. «Και έλυσα τις δοκιμασίες σας». Ο βασιλιάς, χαρούμενος, τον ανακήρυξε διάδοχό του. Ο Αφελής παντρεύτηκε την όμορφη πριγκίπισσα και έγινε ο νέος βασιλιάς. Οι αδελφοί του, που είχαν γυρίσει πίσω και είχαν δει τι είχε συμβεί, ζήλεψαν πολύ. «Πώς τα κατάφερε αυτός ο αφελής;» είπαν. Όμως ο Αφελής, με την καλοσύνη του, τους συγχώρεσε και τους κράτησε κοντά του. Έτσι, έμαθαν ότι η πραγματική σοφία δεν είναι μόνο η γνώση, αλλά η καλοσύνη, η υπομονή και ο σεβασμός προς όλα τα πλάσματα. Και ο Αφελής βασίλεψε για πολλά χρόνια, δίκαιος και αγαπητός.
ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM
Δύο βασιλόπουλα ξεκίνησαν κάποτε ένα ταξίδι αναζήτησης περιπετειών, όμως γρήγορα παρασύρθηκαν σε μια ζωή άστατη και σπάταλη, χάνοντας τον δρόμο της αρετής. Ο μικρότερος αδελφός τους, τον οποίο όλοι αποκαλούσαν περιφρονητικά «Αφελή», ξεκίνησε να τους βρει. Όταν τελικά τους αντάμωσε, εκείνοι τον χλεύασαν, αναρωτώμενοι πώς ένας άνθρωπος με τόσο απλή σκέψη θα κατάφερνε να επιβιώσει σε έναν κόσμο τόσο σύνθετο και σκληρό.
Καθώς ταξίδευαν μαζί, συνάντησαν μια μυρμηγκοφωλιά. Οι δύο μεγαλύτεροι ήθελαν να την ανακατέψουν για να δουν τα μικρά έντομα να τρέχουν έντρομα κουβαλώντας τα αυγά τους. Όμως ο «Αφελής» τους σταμάτησε: «Αφήστε τα πλάσματα στην ησυχία τους. Δεν αντέχω να τα βλέπω να υποφέρουν».
Αργότερα, έφτασαν σε μια λίμνη όπου κολυμπούσαν πολλές πάπιες. Οι αδελφοί θέλησαν να πιάσουν μερικές για να τις ψήσουν, αλλά ο μικρότερος αντέδρασε πάλι: «Αφήστε τες να ζήσουν, μην τις σκοτώνετε». Τέλος, βρήκαν μια κουφάλα δέντρου γεμάτη μέλι, τόσο πολύ που έτρεχε κάτω στον κορμό. Οι δύο μεγάλοι θέλησαν να ανάψουν φωτιά για να πνίξουν τις μέλισσες και να πάρουν το μέλι. «Αφήστε τις μέλισσες στην ειρήνη τους», επέμεινε ο «Αφελής», και οι αδελφοί του, αν και με δυσφορία, υποχώρησαν.
Τελικά, έφτασαν σε ένα πέτρινο κάστρο. Στους στάβλους, είδαν πέτρινα άλογα και πουθενά δεν υπήρχε ίχνος ανθρώπινης ζωής. Προχώρησαν μέχρι που βρήκαν έναν μικρό γέροντα που καθόταν μπροστά σε μια γκρίζα πόρτα. Εκείνος τους οδήγησε σε μια στρωμένη τράπεζα και μετά τους έδειξε τα δωμάτια για να κοιμηθούν.
Το επόμενο πρωί, ο γέροντας έδειξε στον μεγαλύτερο αδελφό μια πέτρινη πλάκα που περιέγραφε τρεις δοκιμασίες. Αν κάποιος τις ολοκλήρωνε, το κάστρο θα ελευθερωνόταν από τα μάγια. Αν αποτύγχανε, θα γινόταν πέτρα.
Η πρώτη δοκιμασία ήταν να βρουν χίλια μαργαριτάρια της πριγκίπισσας που ήταν σκορπισμένα κάτω από τα βρύα του δάσους. Ο πρώτος και ο δεύτερος αδελφός απέτυχαν και μεταμορφώθηκαν σε ψυχρό μάρμαρο. Όταν ήρθε η σειρά του «Αφελή», εκείνος κάθισε απελπισμένος και άρχισε να κλαίει. Τότε, εμφανίστηκε ο βασιλιάς των μυρμηγκιών με χιλιάδες υπηκόους του, τους οποίους είχε σώσει κάποτε, και μάζεψαν όλα τα μαργαριτάρια μέσα σε λίγη ώρα.
Η δεύτερη δοκιμασία ήταν να βρουν το κλειδί της κρεβατοκάμαρας της πριγκίπισσας από τον βυθό της λίμνης. Οι πάπιες που είχε προστατεύσει βούτηξαν στα βαθιά και του έφεραν το κλειδί.
Η τρίτη και δυσκολότερη δοκιμασία ήταν να αναγνωρίσει τη μικρότερη και πιο γλυκιά από τις τρεις κόρες του βασιλιά, που κοιμόντουσαν και έμοιαζαν ολόιδιες. Η μόνη διαφορά ήταν πως πριν κοιμηθούν, η πρώτη είχε φάει ένα κομμάτι ζάχαρη, η δεύτερη λίγο σιρόπι και η τρίτη μια κουταλιά μέλι. Τότε, η βασίλισσα των μελισσών, που ο «Αφελής» είχε σώσει από τη φωτιά, πέταξε μέσα στο δωμάτιο. Δοκίμασε τα χείλη και των τριών και κάθισε στα χείλη εκείνης που είχε φάει το μέλι.
Τα μάγια λύθηκαν αμέσως. Το κάστρο ζωντάνεψε, τα άλογα χλιμίντρισαν και οι αδελφοί του επανήλθαν στη ζωή. Ο «Αφελής» παντρεύτηκε τη μικρότερη πριγκίπισσα και έγινε βασιλιάς, αποδεικνύοντας πως ο σεβασμός προς κάθε μορφή ζωής, ακόμα και την πιο ταπεινή, είναι το κλειδί για τη μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου