Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΤΗΣ

ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

Η αλεπού είχε βρει μια σύντροφο, μια λύκαινα, την οποία είχε πείσει να γίνει κουμπάρα της. Όμως η αλεπού, πάντα δόλια, αναζητούσε τρόπους να εκμεταλλευτεί την κουμπαριά προς όφελός της. Είχαν μαζέψει μαζί ένα πιθάρι λίπος για τον χειμώνα και το είχαν κρύψει κάτω από την αγία τράπεζα μιας παλιάς εκκλησίας, ορκιζόμενες να μην το αγγίξουν μέχρι να έρθει η ώρα της ανάγκης.

Ωστόσο, η επιθυμία της αλεπούς ήταν πιο δυνατή από τον όρκο της. Μια μέρα είπε στη λύκαινα: «Πρέπει να λείψω, με κάλεσαν να γίνω νονά σε ένα παιδί». Στην πραγματικότητα, πήγε στην εκκλησία και έφαγε το πάνω μέρος του λίπους. Όταν επέστρεψε, η λύκαινα τη ρώτησε πώς ονομάστηκε το παιδί. «ΞΕΚΙΝΗΜΑ», απάντησε η αλεπού.

Μετά από λίγες μέρες, η ιστορία επαναλήφθηκε. Η αλεπού πήγε ξανά κρυφά και έφαγε το μισό πιθάρι. «Πώς ονομάστηκε το δεύτερο παιδί;» ρώτησε η λύκαινα. «ΜΙΣΟΦΑΓΩΜΕΝΟ», είπε η αλεπού. Την τρίτη φορά, η αλεπού άδειασε το πιθάρι τελείως. Το όνομα του τρίτου παιδιού ήταν «ΤΕΛΕΙΩΜΟΣ».

Όταν ο χειμώνας έσφιξε και η πείνα άρχισε να τις πονά, πήγαν στην εκκλησία να πάρουν το λίπος. Το πιθάρι ήταν άδειο. «Με πρόδωσες!» φώναξε η λύκαινα. Η αλεπού, με θράσος, ισχυρίστηκε πως η λύκαινα το είχε φάει όσο εκείνη έλειπε.

Για να βρει το δίκιο της, η αλεπού πρότεινε μια δοκιμασία: «Θα ξαπλώσουμε στον ήλιο. Σε όποιαν βγει το λίπος από το δέρμα, εκείνη είναι η ένοχη». Καθώς η λύκαινα αποκοιμήθηκε βαθιά κάτω από τις ζεστές ακτίνες, η αλεπού πήρε λίγο λίπος που είχε απομείνει στα γένια της και το άλειψε πάνω στη λύκαινα. Όταν εκείνη ξύπνησε, η αλεπού την κατηγόρησε ευθέως. Η λύκαινα, ανίκανη να αποδείξει την αθωότητά της, αποδέχτηκε την ενοχή της μέσα στην ίδια της την άγνοια, ενώ η αλεπού γελούσε εσωτερικά για την επιτυχία του δόλου της.