Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΟΥ ΑΝΘΟΥ ΤΗΣ ΜΗΛΙΑΣ, ΠΕΡ. 1934

 

CICELY MARY BARKER

Ψηλά στο δέντρο σάς βλέπουμε, μωρά των ανθών, Όλο ροζ και λευκό· Πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρχουν νεράιδες να σας προστατεύουν Από την παγωνιά και τον μαρασμό, Μέχρι που, κάποια ανεμώδη μέρα, σε παρασύρματα πετάλων, Θα πάρετε την πτήση σας.

Θα πετάξετε μακριά! Μα αν περιμένουμε με υπομονή, Κάποια μέρα θα βρούμε Εδώ, στη θέση σας, ολοκληρωμένα και ώριμα, τα μήλα Που αφήσατε πίσω – Ένα δώρο εκλεκτό

ΑΓΟΡΙ ΙΠΠΕΥΕΙ ΝΕΡΑΪΔΟΑΛΟΓΟ

 Αυτή η εικονογράφηση της GERTRUDE ALICE KAY από το 1918 αποπνέει μια μαγική, απόκοσμη

ατμόσφαιρα, αποτυπώνοντας την ουσία των παλιών λαϊκών θρύλων. Το γαλάζιο άλογο μοιάζει να αιωρείται σχεδόν πάνω από το έδαφος, ενώ οι μικροσκοπικές μορφές των ξωτικών και των νεράιδων προσδίδουν μια παιχνιδιάρικη αλλά και μυστηριώδη δυναμική στη σκηνή.

Η λεπτομέρεια με τους «Νεραϊδοκόμπους» είναι ιδιαίτερα γοητευτική, καθώς αναφέρεται στην παλιά δοξασία ότι οι νεράιδες επισκέπτονται τους στάβλους τη νύχτα για να πλέξουν τις χαίτες των αλόγων, αφήνοντας πίσω τους περίπλοκους κόμπους που ήταν αδύνατο να λυθούν από ανθρώπινο χέρι.

---

ΑΓΟΡΙ ΙΠΠΕΥΕΙ ΝΕΡΑΪΔΟΑΛΟΓΟ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: GERTRUDE ALICE KAY (1918)

Μέσα στην καρδιά του πυκνού δάσους, εκεί όπου τα δέντρα υψώνονται σαν γιγάντιοι φρουροί ενάντια

ΠΑΡΙΣΙ

 

Ο ΜΥΤΑΡΑΣ Ο ΝΑΝΟΣ

 

- ΜΕΡΟΣ 1ο: Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Σε μια μεγάλη και πολυάνθρωπη πόλη της Γερμανίας, ζούσε πριν από πολλά χρόνια ένας τσαγκάρης με τη γυναίκα του. Ο τσαγκάρης ήταν ένας άνθρωπος εργατικός, που περνούσε τις μέρες του καθισμένος στη γωνία ενός δρόμου, διορθώνοντας παπούτσια και παντόφλες. Αν και ήταν φτωχός και δεν είχε απόθεμα σε δέρματα, ήταν τίμιος και η δουλειά του εκτιμώταν από όλους.

«LES FÉES» (ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ) ΤΟΥ CHARLES PERRAULT

ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, μια χήρα είχε δύο κόρες. Η μεγάλη έμοιαζε στη μητέρα της στο πρόσωπο και στον χαρακτήρα: ήταν και οι δύο τόσο δύστροπες και εγωίστριες, που κανείς δεν τις άντεχε. Η μικρή, αντίθετα, έμοιαζε στον πατέρα της: ήταν ευγενική, καλόκαρδη και η πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου.

Επειδή η μητέρα έβλεπε στον εαυτό της τη μεγάλη κόρη, τη λάτρευε. Την αντιπαθούσε όμως τη μικρή και την ανάγκαζε να τρώει στην κουζίνα και να δουλεύει συνέχεια. Το φτωχό κορίτσι έπρεπε να πηγαίνει δύο φορές την ημέρα σε μια μακρινή πηγή και να κουβαλάει μια μεγάλη στάμνα γεμάτη νερό.

LIBUSSA

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στα βάθη της ευρωπαϊκής ηπείρου, εκεί όπου οι μύθοι των Σλάβων μπλέκονται με τις ρίζες των αρχαίων δασών, γεννήθηκε η ιστορία της Λιμπούσσα. Δεν πρόκειται απλώς για μια αφήγηση για μια χαμένη ηγεμόνα, αλλά για το ιδρυτικό έπος ενός

Η «ΦΑΝΤΑΣΙΑ» ΤΟΥ DISNEY ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΒΟΥΝΟ

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ: Η «ΦΑΝΤΑΣΙΑ» ΤΟΥ DISNEY ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΒΟΥΝΟ

Η ταινία ΦΑΝΤΑΣΙΑ (FANTASIA) του 1940 αποτέλεσε έναν από τους πιο τολμηρούς πειραματισμούς στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Walt Disney οραματίστηκε μια οπτικοποίηση της κλασικής μουσικής, όπου τα χρώματα και τα σχήματα θα έδιναν μορφή στους ήχους. Η πιο εμβληματική και σκοτεινή στιγμή αυτού του εγχειρήματος υπήρξε η οπτικοποίηση του έργου του ΜΟΝΤΕΣΤ ΜΟΥΣΟΡΓΚΣΚΙ, «ΜΙΑ

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ROSETTE ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝΙΩΝ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα βασίλειο όπου οι κήποι ήταν πάντα ανθισμένοι, γεννήθηκε μια πριγκίπισσα τόσο όμορφη, που την ονόμασαν Rosette. Στη γέννησή της, οι γονείς της κάλεσαν όλες τις μοίρες και τις νεράιδες για να την ευλογήσουν. Όμως, μια σκοτεινή πρόβλεψη τάραξε τη γιορτή: «Η Rosette θα φέρει τη δυστυχία στους αδελφούς της», είπαν οι οιωνοί, «αν εκείνοι δεν προσέξουν τις επιθυμίες της». Φοβισμένος ο βασιλιάς, έκλεισε τη Rosette σε έναν απομονωμένο πύργο, περιτριγυρισμένο από τείχη, όπου η μόνη της επαφή με τον κόσμο ήταν η φύση που έβλεπε από τα παράθυρα.

Το Γαϊδουράκι που Έπαιζε Λαούτο

Η ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ANTON PIECK

ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙ (DAS ESELEIN) - ΑΔΕΛΦΟΙ ΓΚΡΙΜ

Σε ένα κάστρο οχυρωμένο από την οδύνη της σιωπής, εκεί όπου οι διάδρομοι αντηχούσαν μόνο το παράπονο μιας άτεκνης βασίλισσας, η μοίρα αποφάσισε να υφάνει ένα παράξενο πεπρωμένο. Η βασίλισσα, πάνω στην απόγνωσή της, είχε φωνάξει: «Ας αποκτούσα ένα παιδί, κι ας ήταν ακόμα και γαϊδούρι!».

ΠΑΝΣΟΡΙ: Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΡΑΓΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ

 Πριν από αιώνες, στις πλατείες και στις αγορές της Κορέας, γεννήθηκε μια τέχνη που δεν χρειαζόταν χρυσάφι, ούτε παλάτια για να υπάρξει. Χρειαζόταν μόνο δύο ανθρώπους: έναν που να τραγουδά την ψυχή του και έναν που να δίνει τον χτύπο της καρδιάς πάνω σε ένα τύμπανο. Αυτό είναι το Pansori. Η λέξη βγαίνει από το Pan (τον τόπο όπου μαζεύεται ο κόσμος) και το Sori (τον ήχο ή το τραγούδι). Δεν ήταν

 

“θέατρο του κουτιού”

ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ (ΔΥΤΙΚΗ ΑΦΡΙΚΗ - ΔΑΧΟΜΕΗ)

Στην καρδιά της Δαχομέης, η ζωή κυλούσε με τους ρυθμούς των παζαριών. Εκεί ζούσε μια χήρα με τα

δίδυμα παιδιά της, τον Οζόν Ζου και την Τζή. Στην παράδοση πολλών αφρικανικών φυλών, τα δίδυμα θεωρούνται προικισμένα με ιδιαίτερες πνευματικές δυνάμεις. Όταν ο Οζόν Ζου πέθανε πρόωρα, η Τζή έμεινε η μοναδική παρηγοριά και το στήριγμα της μητέρας της, αναλαμβάνοντας όλες τις σκληρές δουλειές του σπιτιού και της αγοράς.

Η Συνάντηση με τον Κυνηγό Μια μέρα στο παζάρι, η Τζή εντόπισε έναν κυνηγό που πουλούσε καπνιστό κρέας σε εξευτελιστική τιμή. Αν και το σπίτι τους είχε προμήθειες, η Τζή το αγόρασε όλο. Στον δρόμο της επιστροφής, μια μυστηριώδης γριά τη σταμάτησε και της ψιθύρισε: «Μην το πας σπίτι. Πήγαινέ το στο Κονόρτας. Εκεί το κρέας είναι σπάνιο και θα το πουλήσεις χρυσάφι». Η Τζή την άκουσε και πράγματι κέρδισε μια περιουσία. Η μητέρα της, βλέποντας τα κέρδη, την ενθάρρυνε να επαναλάβει το εμπόριο.

Ο Θάνατος και ο Γάμος Για τρεις συνεχόμενες μέρες, η Τζή αγόραζε από τον κυνηγό και πουλούσε στο Κονόρτας. Όμως, το βράδυ της τρίτης μέρας, η μοίρα τη χτύπησε σκληρά: βρήκε τη μητέρα της νεκρή στο κρεβάτι της. Με τα χρήματα που είχε μαζέψει, έκανε μια μεγαλοπρεπή κηδεία, προσκαλώντας όλη τη φυλή. Λίγο καιρό μετά, ο κυνηγός