Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα βασίλειο όπου οι κήποι ήταν πάντα ανθισμένοι, γεννήθηκε μια πριγκίπισσα τόσο όμορφη, που την ονόμασαν Rosette. Στη γέννησή της, οι γονείς της κάλεσαν όλες τις μοίρες και τις νεράιδες για να την ευλογήσουν. Όμως, μια σκοτεινή πρόβλεψη τάραξε τη γιορτή: «Η Rosette θα φέρει τη δυστυχία στους αδελφούς της», είπαν οι οιωνοί, «αν εκείνοι δεν προσέξουν τις επιθυμίες της». Φοβισμένος ο βασιλιάς, έκλεισε τη Rosette σε έναν απομονωμένο πύργο, περιτριγυρισμένο από τείχη, όπου η μόνη της επαφή με τον κόσμο ήταν η φύση που έβλεπε από τα παράθυρα.
Τα χρόνια πέρασαν και η Rosette μεγάλωσε, κλεισμένη στην ομορφιά της. Όταν οι γονείς της έφυγαν από τη ζωή, οι δύο αδελφοί της, ο Βασιλιάς και ο Πρίγκιπας, αποφάσισαν να την ελευθερώσουν. «Δεν φταις εσύ για την προφητεία», της είπαν. Μόλις η Rosette βγήκε στον κήπο, είδε για πρώτη φορά ένα παγώνι να ανοίγει την ουρά του στον ήλιο. Η θέα των χιλίων χρωμάτων, των ιριδισμών του πράσινου και του μπλε, την καθήλωσε. «Αν υπάρχει στον κόσμο ένας Βασιλιάς των Παγωνιών», αναφώνησε με πάθος, «αυτόν και μόνο θα παντρευτώ. Αν δεν τον βρω, δεν θα παντρευτώ ποτέ!»
Οι αδελφοί της, θέλοντας να την ευχαριστήσουν, ξεκίνησαν ένα μεγάλο ταξίδι για να βρουν αυτόν τον μυστηριώδη ηγεμόνα. Πήραν μαζί τους το πορτρέτο της Rosette, φιλοτεχνημένο με την παραμυθένια λεπτομέρεια μιας άλλης εποχής. Μετά από μήνες περιπλάνησης, έφτασαν σε μια μαγική χώρα όπου τα παγώνια πετούσαν ελεύθερα πάνω από χρυσές στέγες. Εκεί συνάντησαν τον Βασιλιά των Παγωνιών, έναν άνδρα με επιβλητική παρουσία και ενδύματα που έλαμπαν σαν πολύτιμοι λίθοι. Μόλις είδε το πορτρέτο της Rosette, την ερωτεύτηκε ακαριαία. «Φέρτε την εδώ», διέταξε, «αλλά προσέξτε: αν η ομορφιά της δεν είναι αντάξια της εικόνας της, θα σας τιμωρήσω σκληρά».
Η Rosette ξεκίνησε το ταξίδι της στη θάλασσα, συνοδευόμενη από την παραμάνα της και την κόρη της παραμάνας. Όμως, η ζήλια είναι ένα δηλητήριο που ανθίζει στο σκοτάδι. Μια νύχτα, ενώ η Rosette κοιμόταν βαθιά μέσα στην πολυτελή της κούνια, η παραμάνα, με τη βοήθεια του ναύτη, έκοψε το κρεβάτι από το κατάστρωμα και το έριξε στη θάλασσα. Η Rosette, μαζί με το μικρό της σκυλάκι, τον Fretillon, βρέθηκαν στο έλεος των κυμάτων, ενώ η κόρη της παραμάνας φόρεσε τα βασιλικά ενδύματα και παρουσιάστηκε στον Βασιλιά των Παγωνιών ως η αληθινή πριγκίπισσα.
Όταν ο Βασιλιάς είδε την απατεώνισσα —που ήταν άσχημη και κακιά— εξοργίστηκε. Πίστεψε πως οι αδελφοί της Rosette τον ενέπαιξαν. Διέταξε να τους φυλακίσουν αμέσως σε ένα βαθύ μπουντρούμι, όπου θα περίμεναν την εκτέλεσή τους. Η προφητεία φαινόταν να βγαίνει αληθινή: η Rosette είχε φέρει την καταστροφή στους αδελφούς της.
Όμως, η θάλασσα έχει τα δικά της μυστικά. Η κούνια της Rosette δεν βούλιαξε. Ξεβράστηκε σε μια ακτή γεμάτη ανθισμένους κήπους, που έμοιαζαν να ανήκουν σε έναν κόσμο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Εκεί, η Rosette βρήκε καταφύγιο στην καλύβα ενός καλού γέροντα, αλλά η θλίψη της ήταν απύθμενη. Ήξερε πως οι αδελφοί της κινδύνευαν.
Τότε ήταν που συνέβη το θαύμα. Μέσα από τους ανθισμένους κήπους, εκεί που οι σκιές των δέντρων συναντούσαν το φως του δειλινού, εμφανίστηκε μια φιγούρα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Ήταν η Νεράιδα του Παγωνιού.
Δεν εμφανίστηκε με την κλασική μορφή μιας νεράιδας του δάσους, αλλά ως μια επιβλητική, θεατρική μορφή, μια παριζιάνικη φιγούρα μιας άλλης εποχής, βγαλμένη από τα σχέδια του Brunelleschi. Φορούσε έναν βαρύ μανδύα από αληθινά φτερά παγωνιού που έσερνε στο γρασίδι, αφήνοντας πίσω του μια λάμψη από σμαράγδι και ζαφείρι. Το πρόσωπό της ήταν λευκό σαν πορσελάνη και το βλέμμα της είχε τη σοφία αιώνων.
«Μην κλαις, πριγκίπισσα», είπε η Νεράιδα, και η φωνή της ακούστηκε σαν το κελάηδισμα των πουλιών την αυγή. «Η ισορροπία θα αποκατασταθεί. Η αλήθεια είναι ένα φως που δεν σβήνει, ακόμα κι αν το σκεπάσει η θάλασσα».
Η Νεράιδα, με μια κίνηση του χεριού της, έστειλε τον μικρό σκύλο, τον Fretillon, στο παλάτι του Βασιλιά των Παγωνιών. Ο σκύλος, καθοδηγούμενος από τη μαγεία της, κατάφερε να κλέψει τα πιο εκλεκτά εδέσματα από το τραπέζι του Βασιλιά και να τα φέρει στη Rosette. Αυτό συνέβαινε για μέρες, μέχρι που ο Βασιλιάς, περίεργος για το πού πηγαίνουν τα φαγητά του, ακολούθησε τον σκύλο.
Έφτασε στην ακτή και εκεί είδε τη Rosette. Η ομορφιά της ήταν χίλιες φορές ανώτερη από το πορτρέτο. Η Νεράιδα του Παγωνιού εμφανίστηκε ξανά, αυτή τη φορά μπροστά στον Βασιλιά, λουσμένη σε ένα φως που έκανε τα φτερά του μανδύα της να μοιάζουν με ζωντανά μάτια που παρακολουθούσαν κάθε σκέψη του.
«Ιδού η αληθινή σου νύφη», δήλωσε η Νεράιδα με φωνή επιβλητική. «Εκείνη που αγάπησε τα παγώνια πριν καν γνωρίσει εσένα. Η κακία της παραμάνας αποκαλύφθηκε, και η αθωότητα των αδελφών της είναι πλέον φανερή».
Με ένα χτύπημα του ραβδιού της, η Νεράιδα διέλυσε τα μάγια της απάτης. Οι αδελφοί της Rosette ελευθερώθηκαν από το δεσμωτήριο και οδηγήθηκαν στον κήπο, όπου αγκαλιάστηκαν με την αδελφή τους μέσα σε δάκρυα χαράς. Η παραμάνα και η κόρη της εκδιώχθηκαν από το βασίλειο, καταδικασμένες να περιπλανώνται χωρίς να βρουν ποτέ ξανά την ηρεμία.
Ο γάμος της Rosette και του Βασιλιά των Παγωνιών ήταν ο πιο λαμπρός που είδε ποτέ ο κόσμος. Η Νεράιδα παρέμεινε ως προστάτιδα του ζευγαριού, μια σιλουέτα κομψότητας και μαγείας που περιφερόταν στους κήπους, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η ομορφιά της ψυχής και η πίστη μπορούν να νικήσουν ακόμα και τις πιο σκοτεινές προφητείες.
Και έτσι, το πριγκιπικό ζευγάρι έζησε μέσα στην ισορροπία, περιτριγυρισμένο από τα αγαπημένα τους παγώνια, σε έναν κόσμο όπου το παραμύθι δεν τέλειωνε ποτέ, αλλά ξαναγεννιόταν σε κάθε άνθισμα του κήπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.