ΤΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ Ο ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ

Ένας αμάραντος, βλέποντας ένα ρόδο να ανθίζει σε έναν κήπο, το θαύμασε για την ομορφιά του και του είπε: «Τι ευτυχισμένο που είσαι! Όλοι σε αγαπούν για το χρώμα και το άρωμά σου». Το ρόδο όμως του απάντησε με θλίψη: «Εγώ, φίλε μου, ανθίζω για λίγο και μετά μαραίνομαι και χάνομαι. Εσύ όμως

παραμένεις πάντα ο ίδιος και δεν μαραίνεσαι ποτέ, ακόμα κι αν δεν έχεις τη δική μου λάμψη».

Πρωτότυπο «Ἀμάραντος παραφυεὶς ῥόδῳ ἔφη· "Ὡς εὐτυχές σοι τὸ ἄνθος, ὃ πᾶσι περισπούδαστόν ἐστι". Τὸ δὲ ῥόδον εἶπε· "Ἐγὼ μὲν, ὦ ἀμάραντε, πρὸς ὀλίγον καιρὸν ζῶ· σὺ δὲ ἀεὶ θάλλεις καὶ μένεις μηδέποτε μαραινόμενος".»

Επιμύθιο Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ ΚΡΕΙΣΣΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΛΙΓΟΧΡΟΝΙΟΥ ΔΟΞΗΣ Η ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΙΑΜΕΝΟΥΣΑ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ. (Ο μύθος δείχνει ότι η παντοτινή ταπεινοφροσύνη είναι προτιμότερη από τη δόξα που κρατάει μόνο για λίγο.)