Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ (ΕΚΔΟΧΗ ΣΑΡΛ ΠΕΡΩ)

Καρλ Λάρσον (1881).

Ήταν κάποτε ένα χωριατοκόριτσο, το πιο όμορφο που είχε δει ποτέ κανείς. Η γιαγιά της, που έμενε πέρα από το δάσος, της είχε ράψει ενα κόκκινη σκουφάκι.

Μια μέρα, η μητέρα της, έχοντας ψήσει μερικές πίτες, της είπε: — «Πήγαινε να δεις πώς είναι η γιαγιά σου, γιατί έμαθα πως είναι άρρωστη. Πήγαινέ της μια πίτα και αυτό το βαζάκι με το βούτυρο».

Η Κοκκινοσκουφίτσα έφυγε αμέσως. Περνώντας μέσα από το δάσος, συνάντησε τον κυρ-Λύκο, ο οποίος ήθελε πολύ να τη φάει, αλλά δεν τόλμησε γιατί υπήρχαν ξυλοκόποι εκεί κοντά. Τη ρώτησε πού πηγαίνει. — «Πηγαίνω στη γιαγιά μου», είπε το καημένο το παιδί, που δεν ήξερε πόσο επικίνδυνο είναι να σταματάς για να ακούσεις έναν λύκο.

Ο Λύκος έφτασε πρώτος στο σπίτι, κατάπιε τη γιαγιά και μπήκε στο κρεβάτι. Όταν έφτασε η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Λύκος της είπε με αλλοιωμένη φωνή: — «Βάλε την πίτα και το βαζάκι στο σεντούκι και έλα να πλαγιάσεις μαζί μου».

Η Κοκκινοσκουφίτσα πλησίασε και απόρησε: — «Γιαγιά, τι μεγάλα μπράτσα που έχεις!» — «Είναι για να σε αγκαλιάζω καλύτερα, παιδί μου». — «Γιαγιά, τι μεγάλα πόδια που έχεις!» — «Είναι για να τρέχω καλύτερα». — «Γιαγιά, τι μεγάλα δόντια που έχεις!» — «Είναι για να σε φάω!»

Και λέγοντας αυτά, ο κακός Λύκος ρίχτηκε πάνω στην Κοκκινοσκουφίτσα και την έφαγ