ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ

Στην καρδιά της ιρλανδικής παράδοσης, εκεί όπου τα όρια μεταξύ του φυσικού και του μεταφυσικού κόσμου συχνά θολώνουν, μια ιστορία από την Κομητεία Monaghan παραμένει ζωντανή μέσα από τα αρχεία του DUCHAS.IE. Πρόκειται για μια μαρτυρία που μας μεταφέρει

πίσω στα μέσα του 19ου αιώνα, σε μια εποχή όπου οι «μικροί άνθρωποι» των θρύλων δεν ήταν απλώς παραμύθια, αλλά μέρος της καθημερινής πραγματικότητας των αγροτών.

Μεταξύ των ετών 1850 και 1860, ο DAVID CLARKE και η σύζυγός του κατοικούσαν στην περιοχή Aughnaseda. Δίπλα τους εκτεινόταν η φάρμα Corlatt, η οποία εκείνη την εποχή ανήκε στον αιδεσιμότατο BLEAKLEY. Ένα συγκεκριμένο τμήμα αυτής της έκτασης, γνωστό ως Roddie's Hill, βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι του κυρίου CLARKE.

 τη χρονιά, ο λόφος είχε φυτευτεί ολόκληρος με γογγύλια. Δύο νεαρά αγόρια, ο ROBERT WHINERY και ο FRANK MCKENNA, γιοι εργατών της φάρμας, είχαν αναλάβει το καθήκον να τρομάζουν τα πουλιά για να προστατεύουν τη σοδειά. Στις ώρες της ανάπαυλας, τα δύο παιδιά έβρισκαν καταφύγιο στην άκρη του χωραφιού, όπου υπήρχε ένα σκληρό, επίπεδο κομμάτι γης, ιδανικό για το αγαπημένο τους παιχνίδι: τις μπίλιες.

Brett Manning Art

Η καθημερινή τους ρουτίνα, όμως, έμελλε να διακοπεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια μέρα, καθώς τα αγόρια ήταν απορροφημένα στο παιχνίδι τους, είδαν ξαφνικά μια φιγούρα να ξεπροβάλλει μέσα από τον πυκνό φράχτη (the hedge). Ήταν μια νεράιδα. Χωρίς να πει λέξη, το απόκοσμο πλάσμα έβγαλε τις δικές του μπίλιες και μπήκε αμέσως στον κύκλο του παιχνιδιού, διεκδικώντας τη θέση του ανάμεσά τους.

Ο τρόμος που ένιωσαν ο ROBERT και ο FRANK ήταν ακαριαίος. Παράτησαν τα πάντα και έτρεξαν με όση δύναμη διέθεταν προς το σπίτι του κυρίου CLARKE, φωνάζοντας έντρομοι. Όταν η κυρία CLARKE βγήκε να τα προϋπαντήσει, ανήσυχη για την κατάστασή τους, το μόνο που μπορούσαν να ψελλίσουν επανειλημμένα ήταν: «Ο μικρούλης, ο μικρούλης!».

Αφού πέρασε ώρα και κατάφεραν τελικά να βρουν την ανάσα τους, διηγήθηκαν με κάθε λεπτομέρεια την παράξενη συνάντηση με τον μικρό επισκέπτη του φράχτη. Ο φόβος τους ήταν τόσο βαθύς που δεν πάτησαν ποτέ ξανά το πόδι τους στο Roddie's Hill. Τα πουλιά έμειναν ανενόχλητα στα γογγύλια, καθώς κανένα παιδί δεν τολμούσε πια να πλησιάσει το μέρος όπου ο «μικρούλης» είχε αποφασίσει να παίξει μια τελευταία φορά μπίλιες.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΦΩΣ ΣΤΟ DRUMGAVNY: Μια Συνάντηση με το Άγνωστο στην Ιρλανδική Νύχτα

Στις απομονωμένες περιοχές της Κομητείας Monaghan, στην Ιρλανδία, οι παλιές ιστορίες ψιθυρίζονται ακόμα από γενιά σε γενιά, κρατώντας ζωντανές τις πεποιθήσεις για έναν κόσμο αόρατο, αλλά πάντοτε παρόντα. Μια τέτοια ιστορία, που καταγράφηκε στα αρχεία του DUCHAS.IE, μιλάει για μια νυχτερινή συνάντηση που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην καρδιά μιας μικρής κοινότητας.

Πριν από πολλές δεκαετίες, όταν οι δρόμοι της υπαίθρου ήταν σκοτεινοί και η σιωπή της νύχτας διακοπτόταν μόνο από τους ήχους της φύσης, ένας άνδρας ονόματι OWEN MCCONNELL επέστρεφε αργά στο σπίτι του στο Drumgavny. Ήταν μια συνηθισμένη νύχτα, όπως τόσες άλλες, μέχρι που έφτασε στην παλιά πέτρινη γέφυρα που διέσχιζε ένα μικρό, αθώο ρέμα.

Εκεί, στο σκοτάδι, ο OWEN αντίκρισε ένα θέαμα που του έκοψε την ανάσα. Ένα έντονο, τρεμοπαίξιμο φως ξεπρόβαλε ανάμεσα στα δέντρα. Στην αρχή σκέφτηκε πως ίσως ήταν κάποιος γείτονας με φανάρι, όμως η κίνησή του ήταν αφύσικη. Το φως χόρευε, ανεβοκατέβαινε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, πότε ψηλά στα κλαδιά των δέντρων, πότε χαμηλά στο έδαφος, πηδώντας με παιχνιδιάρικη διάθεση πάνω από τις πέτρες του μονοπατιού.

Ξαφνικά, το φως σταμάτησε απότομα, ακριβώς στη μέση του δρόμου, μπροστά στον έκπληκτο OWEN. Μια ψύχρα διαπέρασε το σώμα του και, παρόλο που δεν έβλεπε καμία ανθρώπινη μορφή, άκουσε καθαρά τον ήχο από αμέτρητα μικρά βήματα πάνω στο χώμα. Ήταν σαν μια αόρατη πλήθος να τον περιέβαλλε, να τον εξετάζει.

Με μια ψυχραιμία που εκπλήσσει δεδομένων των συνθηκών, ο OWEN MCCONNELL έκανε το σχήμα του σταυρού και άρχισε να ψιθυρίζει μια προσευχή. Εκείνη τη στιγμή, το μυστηριώδες φως διασπάστηκε σε δεκάδες μικρότερες, λαμπερές σπίθες, οι οποίες εξαφανίστηκαν με την ίδια ταχύτητα μέσα στον πυκνό φράχτη (the hedge) που οριοθετούσε το δρόμο.

Όταν ο OWEN έφτασε επιτέλους στο σπίτι του, ήταν κατάχλωμος, αλλά ζωντανός. Διηγήθηκε στην οικογένειά του την παράξενη εμπειρία, πείθοντάς τους ότι οι «μικροί άνθρωποι» είχαν στήσει τον δικό τους νυχτερινό χορό στη γέφυρα εκείνη τη βραδιά. Από τότε, οι κάτοικοι του Drumgavny απέφευγαν να περνούν από τη συγκεκριμένη γέφυρα μετά τη δύση του ηλίου. Η πίστη ότι το σημείο ανήκε πλέον σε εκείνους που κατοικούσαν μέσα στους φράχτες είχε ριζώσει βαθιά στις καρδιές τους, διατηρώντας ζωντανό τον θρύλο του μυστηριώδους φωτός του Drumgavny.

Ο ΤΖΑΚ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ: Η Απροσδόκητη Φιλία σε μια Φάρμα του Monaghan

Στην καρδιά της ιρλανδικής υπαίθρου, όπου η λαϊκή σοφία συναντά τη μαγεία, οι ιστορίες για νεράιδες και ξωτικά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης. Από τα αρχεία του DUCHAS.IE, ξεπηδά μια γλυκιά και παράλληλα μυστηριώδης ιστορία για έναν αγρότη από την Κομητεία Monaghan, που έμαθε να ζει σε αρμονία με τους αόρατους κατοίκους του τόπου του.

Σε ένα μικρό, γραφικό χωριό του Monaghan, ζούσε κάποτε ένας αγρότης ονόματι JACK. Ο JACK ήταν ένας απλός, εργατικός άνθρωπος, που περνούσε τις μέρες του στα χωράφια και τα βράδια του στο λιτό του σπίτι. Η ζωή του κυλούσε ήρεμα και προβλέψιμα, μέχρι που μια σειρά από παράξενα γεγονότα άρχισαν να ανατρέπουν την καθημερινότητά του.

Κάθε βράδυ, μόλις έπεφτε ο ήλιος, ο JACK άκουγε παράξενους ήχους να προέρχονται από την αυλή του. Ήταν σαν γέλια και μελωδίες, αλλά τόσο μικροσκοπικά σε ένταση, που θα μπορούσαν εύκολα να θεωρηθούν παιχνίδισμα της φαντασίας. Ο JACK προσπάθησε να τους αγνοήσει, όμως οι ήχοι επέμεναν, επαναλαμβανόμενοι κάθε βράδυ με την ίδια παιχνιδιάρικη επιμονή.

Τελικά, η ανθρώπινη περιέργεια νίκησε τον αρχικό του δισταγμό. Μια νύχτα, ο JACK πλησίασε αθόρυβα το παράθυρο και ρίχτηκε μια κλεφτή ματιά στην αυλή του. Αυτό που αντίκρισε τον άφησε άφωνο. Μια ολόκληρη συντροφιά από νεράιδες, ντυμένες με λαμπερά πράσινα ρούχα και φορώντας μικροσκοπικά καπέλα, χόρευαν και τραγουδούσαν με ενθουσιασμό γύρω από ένα μεγάλο μανιτάρι που είχε φυτρώσει στην αυλή του!

Ο αρχικός τρόμος του JACK μετατράπηκε σύντομα σε κατάπληξη. Παρατήρησε ότι οι νεράιδες δεν του έκαναν κανένα κακό. Αντίθετα, φαινόταν να διασκεδάζουν αθώα, φέρνοντας μια ζωντάνια στο σκοτάδι της νύχτας. Μάλιστα, μια φορά, βρήκε το άλογό του χτενισμένο και δεμένο, έτοιμο για την επόμενη μέρα, μια δουλειά που δεν θυμόταν να είχε κάνει ο ίδιος.

Από εκείνη τη στιγμή, ο JACK πήρε μια απόφαση: δεν θα ενοχλούσε ποτέ τους μικροσκοπικούς του γείτονες. Κάθε βράδυ, άφηνε ένα μικρό μπολ με φρέσκο γάλα και ένα κομμάτι ψωμί στην εξώπορτα, ως μια σιωπηλή προσφορά καλής θέλησης. Οι νεράιδες, από την πλευρά τους, ανταπέδιδαν με τον δικό τους μαγικό τρόπο. Φρόντιζαν τα ζώα του, βοηθούσαν στις αθέατες δουλειές του σπιτιού και εξασφάλιζαν ότι η σοδειά του JACK θα ήταν πάντοτε η πιο πλούσια στην περιοχή.

Ο JACK έζησε πολλά χρόνια, και η φάρμα του παρέμενε πάντα η πιο εύφορη, ένα μυστήριο για τους υπόλοιπους χωρικούς. Εκείνος, όμως, γνώριζε το μυστικό της επιτυχίας του: οφειλόταν στους μικρούς, αόρατους φίλους του που χόρευαν κάθε βράδυ γύρω από το μανιτάρι στην αυλή του, φέρνοντας ευλογία και μαγεία στη ζωή του.

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ BANSHEE: Η Προειδοποίηση Θανάτου στην Οικογένεια McCullough του Monaghan

Στην καρδιά της ιρλανδικής λαογραφίας, λίγες φιγούρες είναι τόσο στοιχειωτικές και ταυτόχρονα βαθιά ριζωμένες στην παράδοση όσο η Banshee. Αυτό το αρχαίο πνεύμα, γνωστό για τον σπαρακτικό του θρήνο που προαναγγέλλει τον θάνατο, έχει αφήσει το στίγμα του σε αμέτρητες οικογένειες ανά τους αιώνες. Μία από αυτές τις μαρτυρίες, που διασώθηκε στα αρχεία του DUCHAS.IE, μας μεταφέρει πίσω στον 19ο αιώνα, σε ένα απομακρυσμένο σπίτι στην Κομητεία Monaghan.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, η οικογένεια MCCULLOUGH ζούσε σε ένα απομονωμένο σπίτι στην περιοχή Corvally, μια τοποθεσία που διακρινόταν για την ηρεμία και την αγροτική της γοητεία. Ήταν μια οικογένεια βαθιά δεμένη με τις ρίζες της και με έναν αόρατο σεβασμό προς τις παλιές δοξασίες του τόπου.

Ένα παγωμένο βράδυ του Νοέμβρη, ενώ η οικογένεια συγκεντρωμένη γύρω από τη ζεστή φωτιά του τζακιού απολάμβανε τη θαλπωρή, ένας ήχος ανατριχιαστικός διέσχισε τη σιωπή της νύχτας. Δεν ήταν ο συριγμός του αέρα, ούτε κάποιο γνώριμο νυχτερινό ζώο. Ήταν ένας μακρόσυρτος, θρηνητικός ήχος, ένας συνδυασμός κραυγής και λυγμού που έμοιαζε να προέρχεται από μια γυναικεία μορφή σε απέραντη απόγνωση.

Ο πατέρας της οικογένειας, ο PATRICK MCCULLOUGH, σηκώθηκε με βαρύ βήμα και πλησίασε το παράθυρο. Στο αμυδρό φως του φεγγαριού, είδε μια μικροσκοπική γυναικεία φιγούρα, με μακριά, λευκά μαλλιά που έφταναν μέχρι το έδαφος. Φορούσε έναν γκρίζο μανδύα και χτένιζε αργά τα μαλλιά της με μια ασημένια χτένα, ενώ συνέχιζε τον σπαρακτικό της θρήνο. Η εικόνα ήταν τόσο εμβληματική όσο και τρομακτική.

Όλα τα μέλη της οικογένειας πάγωσαν από τον τρόμο. Ήξεραν καλά τη σημασία αυτού του φαινομένου. Η Banshee εμφανιζόταν μόνο για να προειδοποιήσει για έναν επερχόμενο θάνατο σε οικογένειες που είχαν επίθετο που ξεκινούσε από "Mac" ή "O'", όπως ακριβώς και η δική τους. Η στοιχειωτική φιγούρα παρέμεινε ακίνητη κάτω από μια παλιά αγριομηλιά στην άκρη του κήπου για αρκετή ώρα, και μετά εξαφανίστηκε ξαφνικά, σαν να διαλύθηκε στον αέρα.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, οι φόβοι τους επιβεβαιώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο. Έφτασε ένα μήνυμα από μια μακρινή περιοχή, ανακοινώνοντας ότι ο αγαπημένος θείος της οικογένειας είχε αφήσει την τελευταία του πνοή. Το πιο συγκλονιστικό ήταν ότι ο θάνατός του είχε συμβεί την ίδια ακριβώς ώρα που η Banshee είχε αρχίσει να θρηνεί έξω από το σπίτι τους στο Corvally. Από τότε, η παλιά αγριομηλιά θεωρήθηκε στοιχειωμένη και κανείς δεν τολμούσε να την πλησιάσει ή να κόψει ούτε ένα κλαδί της, σεβόμενοι την προειδοποίηση του αόρατου κόσμου.Πηγή: DUCHAS.IE (The Schools' Collection, County Monaghan)