ΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΡΑΦΤΑΚΙ ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

ΤΟ ΕΞΥΠΝΟ ΡΑΦΤΑΚΙ

ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

---

Υπήρχε κάποτε μια πριγκίπισσα, η οποία κατείχε μια υπεροψία τόσο υψηλή όσο και τα τείχη του παλατιού της. Είχε ορίσει μια δοκιμασία για κάθε άντρα που επιζητούσε το χέρι της: έπρεπε να λύσει ένα αίνιγμα που εκείνη θα έθετε. Αν αποτύγχανε, η τιμωρία ήταν ο χλευασμός και η εκδίωξη.

Τρεις ράφτες αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους. Οι δύο πρώτοι ήταν πεπεισμένοι για τη σοφία τους, έχοντας περάσει χρόνια ράβοντας περίτεχνα ενδύματα. Ο τρίτος, όμως, ήταν ένας νεαρός, μικρόσωμος και φαινομενικά ασήμαντος, τον οποίο οι άλλοι δύο περιφρονούσαν, θεωρώντας πως δεν είχε καμία ελπίδα μπροστά στην οξύνοια της πριγκίπισσας.

Όταν παρουσιάστηκαν ενώπιόν της, η πριγκίπισσα τους κοίταξε με παγερή αδιαφορία και τους έθεσε το ερώτημα: «Έχω δύο ειδών τρίχες στο κεφάλι μου. Τι χρώμα έχουν;».

Ο πρώτος είπε: «Μαύρο και άσπρο». Ο δεύτερος είπε: «Καφέ και κόκκινο». Και οι δύο έσφαλαν. Τότε ο μικρός ράφτης μίλησε με σταθερή φωνή: «Στο κεφάλι σας, πριγκίπισσα, έχετε μια τρίχα χρυσή και μια τρίχα ασημένια».

Η πριγκίπισσα χλώμιασε. Η απάντηση ήταν σωστή. Όμως, η περηφάνια της δεν της επέτρεπε να δοθεί σε έναν ταπεινό ράφτη. Έθεσε λοιπόν έναν δεύτερο, πιο επικίνδυνο όρο: «Θα σε παντρευτώ, μόνο αν περάσεις μια νύχτα στον στάβλο μαζί με μια πεινασμένη αρκούδα. Αν το πρωί είσαι ακόμα ζωντανός, τότε θα γίνω γυναίκα σου». Στην πραγματικότητα, ήλπιζε πως η αρκούδα θα τον κατασπάραζε, απαλλάσσοντάς την από την παρουσία του.

Ο ράφτης οδηγήθηκε στον στάβλο. Η αρκούδα όρμησε κατά πάνω του, έτοιμη να τον διαμελίσει. Εκείνος όμως, ψύχραιμος, έβγαλε από την τσέπη του μερικά καρύδια και άρχισε να τα σπάει με τα δόντια του —στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούσε πέτρες που έμοιαζαν με καρύδια, τις οποίες έσπαγε με κρυφή δύναμη και τεχνική. Η αρκούδα, ζηλεύοντας, του ζήτησε να της δώσει κι εκείνης. Ο ράφτης της έδωσε τις πέτρες. Όσο κι αν προσπαθούσε το θηρίο, δεν μπορούσε να τις σπάσει, και ο ράφτης την έπεισε πως τα δόντια της ήταν αδύναμα.

Στη συνέχεια, έβγαλε ένα βιολί και άρχισε να παίζει μια μελωδία τόσο γλυκιά, που η αρκούδα άρχισε να χορεύει. Μαγεμένη από τη μουσική, ζήτησε από τον ράφτη να της μάθει να παίζει. «Θα σου μάθω», είπε εκείνος, «αλλά τα νύχια σου είναι πολύ μακριά. Πρέπει να τα κοντύνουμε». Την έπεισε να βάλει τα πόδια της σε μια μέγγενη, την οποία έσφιξε τόσο δυνατά, που η αρκούδα παγιδεύτηκε ανήμπορη.

Το πρωί, η πριγκίπισσα και οι αυλικοί ήρθαν στον στάβλο, περιμένοντας να βρουν μόνο τα οστά του ράφτη. Αντί γι' αυτό, τον είδαν να στέκεται χαρούμενος και την αρκούδα αιχμάλωτη. Η πριγκίπισσα, νικημένη από την ευφυΐα και την τόλμη του, αναγκάστηκε να τηρήσει τον λόγο της. Ο γάμος έγινε με μεγαλοπρέπεια και το ραφτάκι, που όλοι υποτιμούσαν, έγινε πρίγκιπας, αποδεικνύοντας πως το πνεύμα μπορεί να δαμάσει ακόμα και την πιο άγρια φύση.