ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ Συγγραφέας: ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΠΟΥΣΚΙΝ

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ

Συγγραφέας: ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΠΟΥΣΚΙΝ

 ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΨΑΡΙ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΥΧΗ

Ζούσε ένας γέρος ψαράς με τη γριά του στην άκρη της γαλάζιας θάλασσας, σε μια παλιά, χωμάτινη καλύβα. Τριάντα χρόνια ζούσαν εκεί, και τρία. Ο γέρος έριχνε στα κύματα το δίχτυ, η γριά έγνεθε το μαλλί στο αδράχτι.

Μια μέρα, ο γέρος έριξε το δίχτυ, μα βγήκε μόνο λάσπη απ' τον βυθό. Το έριξε δεύτερη φορά, μα βγήκαν μόνο φύκια της θαλάσσης. Το έριξε και τρίτη, και τότε, πιάστηκε ένα ψάρι, μα τι ψάρι! Όχι απλό, μα ψάρι από χρυσάφι.

Το ψαράκι άρχισε να τον παρακαλάει, με φωνή ανθρώπινη του μίλησε: «Άφησέ με, γέροντα, στη θάλασσα πίσω, θα σου δώσω ό,τι αντάλλαγμα ζητήσεις. Θα εκπληρώσω την πιο κρυφή σου επιθυμία, φτάνει να με χαρίσεις πάλι στο κύμα». Ο γέρος τρόμαξε, θαύμασε πολύ, τριάντα τρία χρόνια ψάρευε, μα τέτοια λαλιά δεν είχε ξανακούσει.

Το άφησε ελεύθερο, με λόγια γλυκά: «Πήγαινε στο καλό, χρυσό ψαράκι, δεν θέλω από σένα κανένα αντάλλαγμα. Κολύμπα ελεύθερο στη γαλάζια θάλασσα».

Γύρισε ο γέρος στη γριά του, της διηγήθηκε το μεγάλο θαύμα. «Πήρα σήμερα ένα ψάρι χρυσό, μου μίλησε με φωνή ανθρώπινη. Μου έταξε πλούτη, μα εγώ το λυπήθηκα, και το άφησα να φύγει δίχως πληρωμή».

Τότε η γριά άρχισε να τον βρίζει: «Ανόητε, μυαλό δεν έβαλες ποτέ! Δεν μπόρεσες μια χάρη να ζητήσεις; Τουλάχιστον μια σκάφη για τα ρούχα, γιατί η δική μας έχει πια ραγίσει!»Πήγε ο γέρος στη γαλάζια θάλασσα, είδε το κύμα να αφρίζει ελαφρά. Φώναξε το χρυσό ψαράκι. Εκείνο ήρθε: «Τι θέλεις, γέροντα;» Ο γέρος υποκλίθηκε: «Σπλαχνίσου με, το ταίρι μου με βρίζει. Ζητάει μια σκάφη καινούργια, η δικιά μας έσπασε». Το ψαράκι απάντησε: «Μη θλίβεσαι, πήγαινε στο καλό. Θα έχετε τη σκάφη».

Γύρισε ο γέρος, μα η γριά ούρλιαζε πάλι: «Ανόητε! Μια σκάφη μόνο; Πήγαινε πίσω! Ζήτα ένα σπίτι αρχοντικό, μια ισόγεια έπαυλη!» Πήγε ο γέρος στη θάλασσα, το νερό ήταν πια θολό. Φώναξε το ψαράκι. «Θα έχετε το σπίτι», του είπε εκείνο. Γύρισε και είδε αντί για την καλύβα, ένα σπίτι με ψηλή στέγη και πύλη δρύινη. Μα η γριά τον έβρισε ξανά: «Δεν θέλω να είμαι χωριάτισσα! Θέλω να γίνω ευγενής κυρία, αρχόντισσα!»

Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΚΑΙ Η ΤΣΑΡΙΝΑ 

Πήγε ο γέρος στη θάλασσα, το κύμα ήταν αγριεμένο. Ζήτησε το θέλημα της γριάς. Το ψαράκι δέχτηκε. Γύρισε ο γέρος και είδε τη γριά σε έναν ψηλό πύργο, με γούνες ακριβές και μαργαριτάρια, να διατάζει υπηρέτες. «Είσαι ευτυχισμένη τώρα;» ρώτησε. Εκείνη τον έστειλε να δουλέψει στους στάβλους.

Πέρασαν βδομάδες, και η απληστία θέριεψε. «Πήγαινε πίσω!» του φώναξε. «Δεν θέλω να είμαι αρχόντισσα, θέλω να γίνω Τσαρίνα παντοδύναμη!» Τρόμαξε ο γέρος: «Γυναίκα, τρελάθηκες; Θα σε γελάει ο κόσμος!» Εκείνη τον χαστούκισε: «Πήγαινε, αλλιώς θα σε πάρουν με τη βία!»

Πήγε ο γέρος στη θάλασσα, το νερό ήταν μαύρο και βουρούσε. Το ψαράκι άκουσε τη δεινή παράκληση. «Ας γίνει», είπε σιωπηλά. Γύρισε ο γέρος και είδε παλάτια χρυσά. Η γριά καθόταν σε θρόνο, περιτριγυρισμένη από στρατούς και βογιάρους. Ο γέρος έσκυψε ως το χώμα, μα εκείνη ούτε που τον κοίταξε. Τον έδιωξαν με τις λόγχες.

Η ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ 

Μετά από λίγο, η γριά τον κάλεσε πάλι. Το πρόσωπό της ήταν σκοτεινό από την έπαρση. «Πήγαινε στο ψάρι! Δεν θέλω να είμαι πια Τσαρίνα στη στεριά. Θέλω να γίνω η Κυρά των Θαλασσών, να ζω μέσα στον ωκεανό και το χρυσό ψαράκι να είναι δούλος μου, να μου υπακούει σε όλα!»

Πήγε ο γέρος στη θάλασσα. Μια θύελλα φοβερή είχε σηκωθεί, τα κύματα ανέβαιναν ως τον ουρανό, ο άνεμος ούρλιαζε. Φώναξε το ψαράκι. Εκείνο ήρθε, τον άκουσε, μα δεν απάντησε τίποτα. Μόνο χτύπησε την ουρά του στο νερό και χάθηκε στα βάθη.

Περίμενε ο γέρος ώρες πολλές, μα απάντηση δεν πήρε. Γύρισε πίσω. Τα παλάτια είχαν χαθεί. Οι πύργοι και οι στρατοί είχαν γίνει καπνός. Στη θέση τους, στην άκρη της γαλάζιας θάλασσας, στεκόταν πάλι η παλιά, χωμάτινη καλύβα. Και στο κατώφλι καθόταν η γριά του, έχοντας μπροστά της την παλιά, ραγισμένη σκάφη.Το άφησε ελεύθερο, με λόγια γλυκά: «Πήγαινε στο καλό, χρυσό ψαράκι, δεν θέλω από σένα κανένα αντάλλαγμα. Κολύμπα ελεύθερο στη γαλάζια θάλασσα».