Ο Τσάρος φεύγει στον πόλεμο, η Τσαρίνα καρτερά, στο παράθυρο λιώνει το χιόνι, η ώρα περνά σκληρά. Γεννά μια κόρη ομορφονιά, το πρώτο της το φως, μα η ίδια σβήνει αυγή-αυγή, ο θάνατος είναι βουβός. Νέα Τσαρίνα έρχεται, με πρόσωπο λαμπρό, μα έχει καθρέφτη μαγικό, ζηλιάρη και πονηρό. «Πες μου καθρέφτη, ποια είναι η κάλλιστη στη γη;» «Εσύ», της λέει, «που η ομορφιά σου δεν έχει φυγή».
Μα η κόρη μεγάλωσε, άνθισε, έγινε γυναίκα πια, κι ο καθρέφτης ψιθύρισε μια αλήθεια πικρή, βαθιά: «Η νέα πριγκίπισσα είναι εκείνη που νικά, με κάλλος που την πλάση όλη γλυκά την κυβερνά». Η Τσαρίνα οργίζεται, το δόλο της κεντά, στο δάσος την εξορίζει, τον θάνατο ζητά. Μα η κοπέλα βρίσκει στέγη σε σπίτι μακρινό, εκεί που επτά βογιάροι ζουν, κάτω από τον ουρανό.
Επτά αδέλφια, ήρωες, την παίρνουν συντροφιά, τη νοιάζονται, τη σέβονται, με καθαρή καρδιά. Όμως η μάγισσα Τσαρίνα το μυστικό το μαθαίνει, με μήλο φαρμακερό τη μοίρα της υφαίνει. Η Πριγκίπισσα το δαγκώνει, πέφτει σε ύπνο βαρύ, και οι βογιάροι τη θρηνούν σε σπηλιά απόμακρη, κρυφή. Σε φέρετρο κρυστάλλινο την κλείνουν με καημό, περιμένοντας του έρωτα τον λυτρωτικό παλμό.
Ο Πρίγκιπας Ελισέι την ψάχνει παντού με ορμή, ρωτά τον Ήλιο, το Φεγγάρι, σε κάθε του στιγμή. Ο Άνεμος του απαντά, του δείχνει τη σπηλιά, εκεί που η αγαπημένη του κοιμάται στην ερημιά. Με θρήνο σπάει το κρύσταλλο, την παίρνει αγκαλιά, κι η Πριγκίπισσα ξυπνά, του δίνει τη λαλιά. Στο παλάτι γυρνούν νικητές, το κακό πια έχει σβήσει, κι ο γάμος τους τη χώρα όλη θα την ευλογήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου