«Ο ΠΗΔΗΧΤΗΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ»

(Βασισμένο στο επεισόδιο «The Heartless Giant» της σειράς «The Storyteller»)

«Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν για να διαβάζονται στη σιωπή, αλλά για να λέγονται ψιθυριστά, δίπλα σε μια φωτιά που χαμηλώνει. Ιστορίες από εποχές που τα βουνά είχαν φωνή και τα τέρατα περπατούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους.Σε έναν κόσμο όπου η δύναμη μετριέται με το σπαθί, ένας γίγαντας επιλέγει να ζήσει χωρίς καρδιά, κλειδώνοντάς την μακριά από όλους για να μην νιώσει ποτέ ξανά τον πόνο. Όμως, η αληθινή ανδρεία δεν βρίσκεται στην έλλειψη φόβου, αλλά στην τόλμη να προσφέρεις συμπόνια εκεί που όλοι βλέπουν μόνο έναν εχθρό.Η θεατρική μεταφορά που ακολουθεί ζωντανεύει τον αιώνιο μύθο του Πηδηχτή της Φωτιάς: ένα ταξίδι αυτογνωσίας, αλληλεγγύης και συγχώρησης, όπου η αθωότητα ενός παιδιού αποδεικνύεται ισχυρότερη από τα πιο βαριά αλυσίδες.»

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΣΕΙΡΑΣ

ANTHONY MINGHELLA

ΣΥΛΛΗΨΗ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑJIM HENSONΠΗΓΗ ΜΥΘΟΥ

Παραδοσιακό Νορβηγικό & Σκωτσέζικο Λαϊκό Παραμύθι («The Giant Who Had No Heart in His Body»)

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

Διασκευή για Σκηνή

(Πρόλογος, 4 Πράξεις, Επίλογος)

ΕΙΔΟΣΘεατρικό Παραμύθι / Θέατρο Μάσκας & Κούκλας

ΔΙΑΡΚΕΙΑ~30-35 λεπτά

ΚΥΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣΗ συμπόνια, η συναισθηματική ευάλωτη φύση, η αλληλοβοήθεια, η υπέρβαση της εκδίκησης

«Ο ΠΗΔΗΧΤΗΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ»

(Θεατρική Προσαρμογή)

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ: Ηλικιωμένος, με ζεστή φωνή, ταλαιπωρημένο μανδύα και ένα μπαστούνι.

ΣΚΥΛΟΣ: Ο πιστός σύντροφος του Παραμυθά (μπορεί να αποδοθεί με κούκλα/μαριονέτα ή από ηθοποιό με προσωπείο).

ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΛΕΟ: Νεαρός, εύστροφος και θαρραλέος.

ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥΝΤΡΟ: Επιβλητικός, βαριά φωνή, αυστηρή κίνηση (μπορεί να χρησιμοποιηθεί μάσκα ή υπερυψωμένο κοστούμι).

ΒΑΣΙΛΙΑΣ: Ο πατέρας του Λέο, αυστηρός αλλά στοργικός.

ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ (ΛΥΚΟΣ, ΚΟΡΑΚΙ, ΨΑΡΙ): Αποδίδονται με μάσκες, στοιχεία θεάτρου σκιών ή σωματικό θέατρο.

ΣΚΗΝΙΚΟ & ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

Μπροστινή Σκηνή (Δεξιά): Το τζάκι του Παραμυθά. Μια παλιά πολυθρόνα, χαμηλός θερμός φωτισμός (πορτοκαλί/κόκκινο), λίγα ξύλα.

Κεντρική Σκηνή: Ευέλικτο σκηνικό με πέτρινες καμάρες, πανιά και χαμηλό φωτισμό που μετατρέπεται διαδοχικά σε:

Τα υπόγεια του κάστρου.

Το σκοτεινό δάσος.

Τη μαγική λίμνη και την πύρινη εκκλησία.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

(Η αυλαία είναι κλειστή. Ο φωτισμός εστιάζει μόνο στη δεξιά γωνία της σκηνής. Ο Παραμυθάς κάθεται στην πολυθρόνα του, ενώ ο Σκύλος βρίσκεται στα πόδια του. Ήχος από ξύλα που τρίζουν στη φωτιά.)

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

(Απλώνει τα χέρια του προς το αόρατο τζάκι, κοιτάζοντας το κοινό)

Κοίταξέ τη, σκύλε μου... Η φωτιά πηδάει, χορεύει, γεννάει σκιές στους τοίχους. Οι άνθρωποι τη φοβούνται, μα τη χρειάζονται. Όπως χρειάζονται και την καρδιά τους. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος δεν έχει καρδιά; Όταν την έχει κλειδωμένη μακριά, εκεί που κανείς δεν μπορεί να τη φτάσει;

ΣΚΥΛΟΣ

(Ανασηκώνει το κεφάλι, κοιτάζοντας τον Παραμυθά)

Τότε γίνεται σκληρός, αλύγιστος σαν πέτρα! Μα γιατί να κρύψει κανείς την καρδιά του, Αφεντικό;

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

(Σκύβει πιο κοντά)

Για να μην πονάει, σκύλε. Για να μην μπορεί κανείς να τον πληγώσει. Μα χωρίς καρδιά, δεν είσαι άνθρωπος. Είσαι τέρας. Κι αυτή είναι η ιστορία ενός γίγαντα που δεν είχε καρδιά στο στήθος του, κι ενός μικρού πρίγκιπα που έπρεπε να πηδήξει πάνω από τη φωτιά για να μάθει την αλήθεια...

(Ο Παραμυθάς χτυπά το μπαστούνι του στο πάτωμα. Ακούγεται ένας βαθύς ήχος γκονγκ, τα φώτα στη γωνία χαμηλώνουν και η κεντρική αυλαία ανοίγει.)

ΣΚΗΝΗ 1: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΩΝ

(Τα φώτα ανοίγουν στην κεντρική σκηνή. Μπλε και ψυχρός φωτισμός. Πίσω από βαριά σιδερένια κάγκελα διακρίνεται η σιλουέτα του Γίγαντα Πούντρο. Ο μικρός Λέο παίζει με μια χρυσή μπάλα. Η μπάλα ξεφεύγει και κατρακυλά προς τα κάγκελα.)

ΛΕΟ

(Τρέχει ξαναμμένος)

Η μπάλα μου!

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Με βαριά, βραχνή φωνή μέσα από το σκότος)

Μην φοβάσαι, μικρέ πρίγκιπα... Δες την, είναι εδώ, στα πόδια μου.

ΛΕΟ

(Οπισθοχωρεί ελαφρώς)

Ποιος είσαι εσύ;

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Πλησιάζει στα κάγκελα. Οι αλυσίδες του βροντούν)

Είμαι ο Πούντρο. Ο πατέρας σου με κρατάει εδώ εκατό χρόνια. Δώσε μου το κλειδί που κρέμεται στο προσκέφαλό του. Δώσε μου την ελευθερία μου, κι εγώ θα σου δώσω πίσω τη χρυσή σου μπάλα. Δεν θέλω να κάνω κακό σε κανέναν... Θέλω μόνο να δω τον ήλιο.

ΛΕΟ

(Διστάζει, κοιτάζει τη μπάλα και μετά τα κάγκελα)

Υπόσχεσαι; Μόνο να δεις τον ήλιο;

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Στο ορκίζομαι στη σιωπή της πέτρας.

(Ο Λέο βγαίνει γρήγορα από τη σκηνή. Επιστρέφει μετά από λίγο κρατώντας ένα μεγάλο, βαρύ κλειδί. Πλησιάζει και ξεκλειδώνει την καταπακτή. Ακούγεται ένας δυνατός τριγμός.)

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Βγαίνει έξω, ορθώνεται στο πλήρες ύψος του και ξεσπά σε βροντερό γέλιο)

Ελεύθερος!

(Μπαίνει τρέχοντας ο Βασιλιάς με γυμνό σπαθί.)

ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Λέο, τι έκανες;! Πίσω!

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Αρπάζει τον Βασιλιά από τον ώμο)

Αργά, Βασιλιά! Τώρα εσύ θα γίνεις ο σκλάβος μου!

(Ο Γίγαντας παρασέρνει τον Βασιλιά εκτός σκηνής. Ο Λέο πέφτει στα γόνατα, κρατώντας το κεφάλι του. Τα φώτα χαμηλώνουν.)

ΣΚΗΝΗ 2: ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

(Η σκηνή μετατρέπεται σε δάσος. Πράσινος φωτισμός. Ο Λέο περπατάει κουρασμένος. Στο δρόμο του συναντά διαδοχικά τα ζώα. Με σύντομες κινησιολογικές δράσεις, ελευθερώνει τον Λύκο από τη δαγκάνα, ξεμπλέκει το Κοράκι και ρίχνει το Ψάρι στο νερό.)

ΛΥΚΟΣ / ΚΟΡΑΚΙ / ΨΑΡΙ

(Φωνές εκτός σκηνής ή ηθοποιοί με προσωπείο, ηχώντας μαζί)

Όταν με χρειαστείς, φώναξέ με! Το καλό επιστρέφει πάντα!

(Η σκηνή αλλάζει. Φτάνουμε έξω από το κάστρο του Γίγαντα. Ο Λέο κρύβεται πίσω από μια κολόνα. Ο Βασιλιάς δουλεύει αλυσοδεμένος. Ο Γίγαντας κάθεται σε έναν πέτρινο θρόνο.)

ΒΑΣΙΛΙΑΣ

(Εξαντλημένος)

Κάποτε κάποιος θα βρει την καρδιά σου, Πούντρο! Κάποτε θα τελειώσει η τυραννία σου!

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Γελάει περιφρονητικά)

Κανείς δεν μπορεί! Η καρδιά μου δεν είναι στο στήθος μου! Είναι κρυμμένη σε ένα νησί, στη μέση μιας μακρινής λίμνης. Στο νησί υπάρχει μια εκκλησία. Μέσα στην εκκλησία υπάρχει ένα πηγάδι. Μέσα στο πηγάδι κολυμπάει μια πάπια. Μέσα στην πάπια υπάρχει ένα αυγό... Κι μέσα στο αυγό βρίσκεται η καρδιά μου! Όσο το αυγό είναι σώο, εγώ είμαι αθάνατος!

(Ο Λέο ακούει τα λόγια, γνέφει αποφασιστικά και αποχωρεί αθόρυβα.)

ΣΚΗΝΗ 3: Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

(Κόκκινος και πορτοκαλί φωτισμός. Ήχοι φωτιάς και άνεμου. Στο κέντρο της σκηνής, κόκκινα πανιά κινούνται από τους ηθοποιούς αναπαριστώντας τις φλόγες που κυκλώνουν το πηγάδι.)

ΛΕΟ

(Φτάνει στην άκρη της σκηνής)

Η φωτιά κάει τα πάντα... Μα δεν έχω άλλη επιλογή. Πατέρα, για σένα!

(Ο Λέο παίρνει φορά, κάνει ένα μεγάλο άλμα πάνω από τα κόκκινα πανιά. Μουσική κορύφωση. Προσγειώνεται στην άλλη πλευρά. Αρπάζει το αυγό που του μεταφέρουν οι σύμμαχοί του - το Ψάρι, το Κοράκι και ο Λύκος με συμβολικές κινήσεις.)

ΣΚΗΝΗ 4: Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ

(Επιστροφή στο κάστρο. Ο Γίγαντας ορμά προς τον Βασιλιά. Ο Λέο εισβάλλει κρατώντας ψηλά ένα λαμπερό αυγό.)

ΛΕΟ

Σταμάτα, Πούντρο!

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Παγώνει. Κοιτάζει το αυγό με τρόμο)

Το... το αυγό! Πώς;...

ΛΕΟ

(Σφίγγει ελαφρώς το χέρι του)

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Πέφτει στα γόνατα, σφαδάζοντας)

Μη! Μην το σπάσεις! Πονάει... Φοβάμαι! Μη με καταστρέψεις!

ΛΕΟ

(Πλησιάζει αργά. Κοιτάζει τον Γίγαντα που τρέμει)

Δεν ήρθα για να σε καταστρέψω. Ήρθα για να σου δώσω αυτό που σου λείπει.

(Ο Λέο ακουμπά απαλά το αυγό στο στήθος του Γίγαντα. Ένα ζεστό, χρυσό φως γεμίζει τη σκηνή. Ακούγεται ο αργός, δυνατός χτύπος μιας καρδιάς: ΤΟΥΜΠ-ΤΟΥΜΠ, ΤΟΥΜΠ-ΤΟΥΜΠ. Ο Γίγαντας αγγίζει το στήθος του, βγάζει μια βαθιά ανάσα και κοιτάζει τα χέρια του.)

ΓΙΓΑΝΤΑΣ

(Με χαμηλή, σπασμένη φωνή)

Τι είναι αυτό... που τρέχει από τα μάτια μου; Ζεσταίνει... αλλά πονάει.

ΛΕΟ

Είναι δάκρυα, Πούντρο. Τώρα έχεις ξανά καρδιά.

(Ο Γίγαντας λύνει τις αλυσίδες του Βασιλιά, υποκλίνεται ταπεινά στον Λέο και αποχωρεί αργά προς το βάθος της σκηνής. Ο Λέο αγκαλιάζει τον πατέρα του. Η κεντρική αυλαία κλείνει.)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

(Το φως επιστρέφει στη δεξιά γωνία της σκηνής, στον Παραμυθά και τον Σκύλο.)

ΣΚΥΛΟΣ

Δηλαδή, Αφεντικό... η καρδιά μπορεί να κάνει ακόμα κι ένα τέρας να κλάψει;

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

(Χαμογελάει, σκεπάζει τα πόδια του με την κουβέρτα)

Η καρδιά, σκύλε μου, είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα στον κόσμο. Σε κάνει να πονάς, σε κάνει να φοβάσαι... αλλά χωρίς αυτήν, είσαι απλώς μια πέτρα που την προσπερνά ο χρόνος. Και τώρα, ώρα για ύπνο. Η φωτιά χαμηλώνει...

(Ο Παραμυθάς φυσάει προς το κοινό. Το φως σβήνει σταδιακά [Blackout]. Τέλος παράστασης.)