Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΑΛΕΠΟΥΣ ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

 Μια φορά κι έναν καιρό, ένας γέρος λύκος είχε αρρωστήσει βαριά. Η κυρά Αλεπού, η σύζυγός του, κάθονταν δίπλα του και θρηνούσε σαν να ήξερε ότι το τέλος ήταν κοντά. Ξαφνικά, ο λύκος, με μια τελευταία ανάσα, της είπε: «Πήγαινε να δεις ποιος περνάει έξω από την πόρτα. Αν είναι κάποιος από τους παλιούς μου φίλους, κάλεσέ τον να με αποχαιρετήσει». Η κυρά Αλεπού υπάκουσε και πήγε στην πόρτα. Είδε έναν γέρικο γάτο να περνάει. Τον κάλεσε, αλλά ο γάτος, φοβούμενος τον λύκο, αρνήθηκε να μπει. Τότε, ο λύκος ξαναφώναξε την κυρά Αλεπού: «Δες ποιος άλλος περνάει». Ένας σκύλος περνούσε. Η κυρά Αλεπού τον κάλεσε κι αυτόν, αλλά κι ο σκύλος, με τον ίδιο φόβο, αρνήθηκε. Μόλις ο κύριος Λύκος άφησε την τελευταία του πνοή —ή έτσι τουλάχιστον φάνηκε— η κυρά Αλεπού αποσύρθηκε στο δωμάτιό της. Τότε, η πιστή της υπηρέτρια, η γάτα, στάθηκε στο κατώφλι. Ξαφνικά, ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Ήταν μια νεαρή αλεπού που ζητούσε να δει τη χήρα. Η γάτα πήγε και μετέφερε το μήνυμα: «Κυρά μου, ένας μνηστήρας περιμένει έξω». Η κυρά Αλεπού ρώτησε με σοβαρότητα: «Έχει εννέα ουρές σαν τον μακαρίτη τον άντρα μου; Γιατί αν δεν έχει εννέα πανέμορφες ουρές, δεν μπορεί να γίνει σύζυγός μου». Η γάτα βγήκε έξω και είπε στον μνηστήρα: «Λυπάμαι, αλλά η κυρία μου δεν σας δέχεται, γιατί έχετε μόνο μία ουρά». Έτσι, ο πρώτος μνηστήρας έφυγε απογοητευμένος.΄: Πολλοί ακόμη κατέφθασαν, ο ένας μετά τον άλλον, όμως όλοι υστερούσαν σε κάτι. Στο τέλος, εμφανίστηκε μια αλεπού που είχε πράγματι εννέα φουντωτές ουρές. Μόλις το έμαθε η χήρα, σηκώθηκε με αποφασιστικότητα και είπε: «Αυτόν θέλω για σύντροφό μου. Ανοίξτε τις πόρτες και ετοιμάστε τη γιορτή». Τότε, ο παλιός λύκος, που παραμόνευε κρυμμένος κάτω από τον πάγκο για να δει την πίστη της, πετάχτηκε έξω οργισμένος. Με μια βροντερή φωνή φώναξε: «Νόμιζες πως πέθανα;». Τους έδιωξε όλους από το σπίτι με οργή, και η κυρά Αλεπού έμεινε μόνη, μετανιωμένη για τη βιασύνη της να τον αντικαταστήσει.

ΤΙΤΛΟΣ: Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΑΛΕΠΟΥΣ (Ποίημα)

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΑΔΕΛΦΟΙ ΓΚΡΙΜ

Μεταφρασμένο Κείμενο:

Σε κλίνη εντός ο Λύκος κείτεται ο γέρος, θρηνεί η Αλεπού, το τέλος είναι εγγύς, «Κοίτα την πόρτα», λέει εκείνος, «σε κάθε μέρος, αν φίλος έρθει παλιός, να τον δεχτείς». Μα η γάτα στην είσοδο στέκει με φόβο, διώχνει μνηστήρες που έχουν ουρά μοναχή, «Εννέα χρειάζονται», λέει η κυρά με κόπο, «σαν του χαμένου μου άντρα, τη μορφή».

Πολλοί περάσαν, μα πόρτα δεν άνοιξε μία, έως ότου εφάνη αλεπού με ουρές εννέα, «Αυτόν διαλέγω!» φωνάζει με παρρησία, κι ετοιμάζει γιορτή και χαρά σπουδαία. Μα ο Λύκος που κρύβονταν, τίναξε το σκοτάδι, ζωντανός αναδύθηκε, με οργή περισσή, τους έδιωξε όλους, στο κρύο το βράδυ, κι έμεινε η χήρα σε πίκρα βουβή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΑΛΕΠΟΥΣ

ΑΔΕΡΦΟΙ GRIMM

Αυτή η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη, που αμφότερα πραγματεύονται την πίστη και την πονηριά μέσα στον κόσμο των ζώων.

Στο πρώτο μέρος, ο γερο-αλεπούς, θέλοντας να δοκιμάσει την πίστη της γυναίκας του, προσποιήθηκε τον πεθαμένο. Η κυρά αλεπού παρέμεινε κλεισμένη στο σπίτι της, ενώ πολλοί μνηστήρες —λύκοι, αρκούδες, ελάφια— έρχονταν να ζητήσουν το χέρι της. Όμως εκείνη έθετε έναν όρο: ο νέος της σύζυγος έπρεπε να

έχει εννέα ουρές, ακριβώς όπως ο μακαρίτης ο άντρας της. Κανείς δεν πληρούσε την προϋπόθεση, μέχρι που εμφανίστηκε ένας νεαρός αλεπούς με εννέα ουρές. Τη στιγμή που ετοιμαζόταν ο γάμος, ο γερο-αλεπούς «αναστήθηκε», άρπαξε το ραβδί του και έδιωξε την άπιστη γυναίκα του και τον μνηστήρα από το σπίτι.

Στο δεύτερο μέρος, μετά τον πραγματικό θάνατο του γερο-αλεπού, η κυρά αλεπού αναζήτησε ξανά σύντροφο. Αυτή τη φορά, ένας λύκος ήρθε να τη ζητήσει, αλλά η υπηρέτριά της, μια μικρή γάτα, τον απέρριψε λέγοντας πως η κυρά της θρηνούσε. Ακολούθησαν και άλλοι, αλλά μόνο όταν ένας αλεπούς με την ίδια ευγένεια και τα ίδια χαρακτηριστικά με τον προηγούμενο εμφανίστηκε, η κυρά αλεπού δέχτηκε να τον παντρευτεί. Ο γάμος τελέστηκε με χορούς και τραγούδια, συμβολίζοντας πως η ζωή συνεχίζεται και πως ο καθένας αναζητά το όμοιό του για να βρει την ευτυχία.