ΚΡΟΝΟΣ

Στην απαρχή του χρόνου, πριν οι άνθρωποι γνωρίσουν τον μόχθο, τη φθορά και την αγωνία του αύριο, ο κόσμος βρισκόταν υπό την κυριαρχία του ΚΡΟΝΟΥ. Ήταν η λεγόμενη «Χρυσή Εποχή», μια περίοδος απόλυτης αρμονίας και πνευματικής διαύγειας, όπου η γη καρποφορούσε από μόνη της και οι άνθρωποι ζούσαν σαν θεοί, δίχως έγνοιες και δίχως το βάρος των γηρατειών. Σύμφωνα με τον ΗΣΙΟΔΟ στο έργο του «ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ», το γένος εκείνο των ανθρώπων ήταν ευλογημένο, και ο Κρόνος, ο πανίσχυρος πατέρας των θεών και των ανθρώπων, αποτελούσε τον εγγυητή μιας παγκόσμιας ειρήνης που δεν γνώρισε ποτέ ξανά η ανθρωπότητα. Κέντρο αυτής της πανάρχαιας και μυστηριακής λατρείας υπήρξε το ΑΛΣΟΣ ΤΩΝ ΚΡΟΝΩΝ, το οποίο αγκάλιαζε τον ιερό ΚΡΟΝΙΟ ΛΟΦΟ στην Ολυμπία. Πριν ακόμα ο Δίας εγκαθιδρύσει τη δική του κυριαρχία και πριν το φως του Ολύμπου κυριαρχήσει στον κόσμο, ο λόφος αυτός, σκεπασμένος από ένα πυκνό, σκιερό και επιβλητικό άλσος, ήταν το ιερό ενδιαίτημα του Τιτάνα. Εκεί, μέσα στις βαθιές φυλλωσιές των αιωνόβιων δέντρων, ο απόηχος της Χρυσής Εποχής παρέμενε ζωντανός, θυμίζοντας σε κάθε περαστικό και προσκυνητή μια εποχή όπου ο άνθρωπος και η φύση αποτελούσαν μια αδιάσπαστη, ιερή ενότητα. Το ΑΛΣΟΣ ΤΩΝ ΚΡΟΝΩΝ δεν λογιζόταν απλώς ως μια συστάδα δέντρων, αλλά ως ένας αληθινός «τέμενος», ένας χώρος αυστηρά ξεχωρισμένος για το θείο, όπου ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. Όπως αναφέρει με θαυμασμό ο περιηγητής ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, επάνω στην κορυφή του λόφου οι «Βασίλαι», οι μυημένοι ιερείς του Κρόνου, προσέφεραν θυσίες κατά την εαρινή ισημερία, την ώρα που η φύση ξυπνούσε από τον λήθαργο. Η ιερότητα του τοπίου ήταν τέτοια που προκαλούσε δέος και κατάνυξη· τα δέντρα του άλσους θεωρούνταν έμψυχα όντα, αμίλητοι φύλακες των αρχαίων μυστικών, που με το αέναο θρόισμά τους μετέφεραν στους θνητούς τις βουλές του Χρόνου. Η επιλογή του σημείου αυτού, ακριβώς στη συμβολή του ΑΛΦΕΙΟΥ και του ΚΛΑΔΕΟΥ ποταμού, δεν ήταν διόλου τυχαία, καθώς το τρεχούμενο νερό και το αιώνιο πράσινο δημιουργούσαν μια όαση πνευματικής ανάτασης. Κατά τον ΠΙΝΔΑΡΟ, το μέρος αυτό ήταν το «κάλλιστον άλσος» του κόσμου, ένας τόπος όπου η απαράμιλλη ομορφιά της γης συναντούσε την αιωνιότητα του ουρανού. Ακόμη και η μουσική των αρχαίων Ελλήνων, που με τόση ευλάβεια μελετήσαμε στις προηγούμενες ενότητες, είχε τις ρίζες της σε τέτοια ιερά τοπία, καθώς ο ρυθμός του χρόνου και η αρμονία των στοιχείων της φύσης ενέπνευσαν τους πρώτους αοιδούς να συνθέσουν ύμνους που θα επιβίωναν μέσα στους αιώνες. Μέσα στο ΑΛΣΟΣ ΤΩΝ ΚΡΟΝΩΝ, η σιωπή δεν ήταν ποτέ κενή, αλλά γεμάτη από μια μυστική αρμονία, την οποία ο λαός μας πολύ αργότερα μετέτρεψε σε τραγούδια για τη ζωή, τον θάνατο και την αέναη αναγέννηση της πλάσης.