ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ
Όταν ο ήλιος του Ιουλίου άρχισε να πυρώνει τους δρόμους της πόλης, μια ομάδα παιδιών, με την ψυχή γεμάτη όνειρα και τα σακίδια φορτωμένα ελπίδα, πήρε το μονοπάτι για τα ύψη. Δεν αναζητούσαν απλώς διακοπές· αναζητούσαν έναν κόσμο όπου οι ίδιοι θα ήταν οι νομοθέτες, οι εργάτες και οι ονειροπόλοι. Τα ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ της Ευρυτανίας τα υποδέχθηκαν με το θρόισμα των ελάτων και την κρυστάλλινη ανάσα των πηγών. Εκεί, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αετών, στήθηκε η μικρή τους πολιτεία, μια καλύβα φτιαγμένη από κορμούς και μυρωδάτες πευκοβελόνες.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Στο βουνό, ο χρόνος δεν μετριέται με τα λεπτά του ρολογιού, αλλά με τις ανάγκες της επιβίωσης και τις χαρές της συντροφικότητας. Τα παιδιά έμαθαν να διαβάζουν τα σημάδια του ουρανού και τις φωνές του δάσους. Ο Φάνης, ο Αντρέας, ο Κωστάκης και οι άλλοι, ανακάλυψαν πως το ψωμί έχει άλλη γεύση όταν το μοιράζεσαι γύρω από μια φωτιά που εσύ ο ίδιος άναψες. Η εργασία έγινε παιχνίδι και το παιχνίδι έγινε μάθημα. Έμαθαν να πειθαρχούν όχι γιατί τους το επέβαλε κάποιος τρίτος, αλλά γιατί η ίδια η ζωή στο δάσος απαιτεί τάξη, καθαριότητα και αλληλεγγύη. Κάθε πρωί, η δροσιά της πηγής τους ξυπνούσε, και κάθε βράδυ, το τριζόνι τους νανούριζε κάτω από έναν θόλο γεμάτο λαμπρά αστέρια που έμοιαζαν να κρέμονται από τις κορυφές των δέντρων.
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ
Μέσα στη σιωπή των βράχων, τα παιδιά δεν έμειναν μόνα. Γνώρισαν τον Λάμπρο, το ορφανό τσοπανόπουλο, που η ζωή του ήταν σκληρή σαν την πέτρα. Στο πρόσωπό του είδαν την ανάγκη για στοργή και μάθηση. Του άνοιξαν την αγκαλιά τους και του χάρισαν το πολυτιμότερο δώρο: τη γνώση των γραμμάτων. Σε εκείνη την αυτοσχέδια τάξη κάτω από τον ίσκιο του ελάτου, η παιδεία βρήκε το αληθινό της νόημα. Δεν ήταν πια καταναγκασμός, αλλά προσφορά και φως. Οι μικροί περιηγητές κατάλαβαν πως η αληθινή αρχοντιά δεν βρίσκεται στα πλούτη, αλλά στην καθαρή καρδιά και στην ικανότητα να βοηθάς τον αδύναμο.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ
Καθώς οι πρώτες φθινοπωρινές πνοές άρχισαν να κιτρινίζουν τα φύλλα, τα παιδιά πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Το βουνό έμεινε πίσω, βουβό και μεγαλόπρεπο, αλλά εκείνα δεν ήταν πια τα ίδια. Τα πρόσωπά τους ήταν μαυρισμένα από τον ήλιο, τα χέρια τους πιο δυνατά και το βλέμμα τους πιο σίγουρο. Είχαν κατακτήσει το πιο δύσκολο από όλα τα βουνά: τον ίδιο τους τον εαυτό. ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ έγιναν ο τόπος όπου η παιδική ηλικία συνάντησε την ωριμότητα, αφήνοντας μια παρακαταθήκη που αντηχεί μέχρι σήμερα: πως η ελευθερία κερδίζεται με κόπο, αγάπη για τη φύση και σεβασμό στον άνθρωπο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου