Στην καρδιά του αρχαίου δάσους, εκεί που οι καστανιές απλώνουν τα πλατιά τους φύλλα σαν πέτρινα σκέπαστρα, ο χρόνος κυλά με διαφορετικό ρυθμό. Κάτω από τη σκιά των δέντρων, ανάμεσα σε κατακόκκινους καρπούς και παράξενα μανιτάρια, ξετυλίγεται μια σκηνή βγαλμένη από τα πιο βαθιά όνειρα της φύσης.
Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΞΩΤΙΚΩΝ, μια φιγούρα ψηλή και λυγερή, ντυμένη με τον παγετό της αυγής και τη λάμψη της δροσιάς, στέκεται επιβλητικός μπροστά στις μικρές νεράιδες. Το μακρύ, λεπτό του ραβδί
τελειώνει σε μια σπίθα καθαρού φωτός, ένα αστέρι που αιχμαλωτίστηκε για να φωτίζει τα μονοπάτια του δάσους. Με το δάχτυλο προτεταμένο, μοιάζει να τους παραδίδει ένα αρχαίο μάθημα ή να τους αποκαλύπτει ένα μυστικό που μόνο τα πλάσματα του δρυμού δικαιούνται να γνωρίζουν.Οι νεράιδες, καθισμένες αναπαυτικά ανάμεσα στα χόρτα, ακούνε με προσήλωση. Τα φτερά τους είναι διπλωμένα, καθώς η μαγεία της στιγμής είναι πιο ισχυρή από την ανάγκη για πέταγμα. Είναι η ώρα της μύησης, η στιγμή που η σοφία του παλιού κόσμου περνά στις νέες γενιές των πνευμάτων της φύσης.
Η HELEN JACOBS κατάφερε να φυλακίσει σε αυτή την εικόνα όλη τη γοητεία της δικής της «Χρυσής Εποχής». Με γραμμές λεπτές και χρώματα που θυμίζουν φθινοπωρινό απόγευμα, μας καλεί να σκύψουμε κι εμείς το κεφάλι και να αφουγκραστούμε τον ψίθυρο του δάσους. Εκεί που το φως του ραβδιού συναντά το μυστήριο της σκιάς, η φαντασία βρίσκει το παντοτινό της σπίτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.