Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΙΠΤΑΜΕΝΟΥ ΑΛΟΓΟΥ

 

Στην πόλη της Σιράζ, κατά τη διάρκεια της μεγάλης γιορτής του Νεβρούζ, ένας παράξενος Ινδός σοφός παρουσιάστηκε μπροστά στον Πέρση Βασιλιά. Κρατούσε στα χέρια του ένα ΑΛΟΓΟ, σκαλισμένο από σκούρο έβενο και στολισμένο με ελεφαντόδοντο και χρυσό. — «Μεγαλειότατε», είπε ο Ινδός, «αυτό το άλογο δεν είναι ένα απλό στολίδι. Είναι μια μηχανή που μπορεί να πετάξει πάνω από τα σύννεφα και να μεταφέρει τον αναβάτη του στην άκρη του κόσμου μέσα σε μια ώρα». Ο νεαρός πρίγκιπας, ο ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ, γεμάτος περιέργεια και θάρρος, πήδηξε στη ράχη του αλόγου. Πριν προλάβει ο πατέρας του να τον σταματήσει, ο Ινδός του έδειξε έναν μοχλό στον λαιμό του ζώου. Ο πρίγκιπας τον γύρισε και, με έναν απαλό ήχο, το ξύλινο άλογο υψώθηκε στον ουρανό, αφήνοντας πίσω του το παλάτι και τη γη, ταξιδεύοντας προς το άγνωστο. Έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια του πρίγκιπα, που τον οδήγησε στο ψηλό παλάτι μιας πανέμορφης πριγκίπισσας στη Βεγγάλη... Ο Πρίγκιπας Φιρούζ Σαχ, οδηγώντας το μηχανικό άλογο με δεξιοτεχνία, το προσγείωσε αθόρυβα στην ταράτσα του παλατιού. Κάτω από το ασημένιο φως του φεγγαριού, είδε έναν κήπο γεμάτο εξωτικά λουλούδια και φοίνικες, και στη μέση, ένα μαρμάρινο κιόσκι με ανοιχτές πόρτες. Ένας απαλός φωτισμός έβγαινε από μέσα, μαρτυρώντας την παρουσία της πριγκίπισσας. Πλησίασε με βήματα προσεκτικά το κιόσκι, και καθώς κοίταξε μέσα, η ανάσα του κόπηκε. Εκεί, σε ένα κρεβάτι στρωμένο με μετάξι και αρωματισμένο με γιασεμί, κοιμόταν η πιο όμορφη γυναίδα που είχε δει ποτέ. Το πρόσωπό της ήταν σαν το φεγγάρι, τα μαλλιά της μαύρα σαν το σκοτάδι της νύχτας, και τα χείλη της κόκκινα σαν ρουμπίνια. Ήταν η Πριγκίπισσα της Βεγγάλης. Ο πρίγκιπας, αιχμάλωτος της ομορφιάς της, δεν μπορούσε να αντισταθεί. Μπήκε μέσα στο κιόσκι, πλησίασε το κρεβάτι και της φίλησε απαλά το μάγουλο. Η πριγκίπισσα ξύπνησε με ένα μικρό επιφώνημα έκπληξης. — «Ποιος είσαι εσύ, ξένε;» ρώτησε, με τη φωνή της να είναι σαν το κελάηδισμα των πουλιών. «Πώς μπήκες στο δωμάτιό μου, που είναι το ψηλότερο και πιο φυλαγμένο σε όλο το παλάτι;» Ο Φιρούζ Σαχ, με μια βαθιά υπόκλιση, απάντησε: — «Ω ευγενέστατη Πριγκίπισσα, είμαι ο Φιρούζ Σαχ, πρίγκιπας της Περσίας. Δεν μπήκα από καμία πόρτα, ούτε ανέβηκα από κανένα τείχος. Ήρθα σε σένα πετώντας, πάνω σε ένα μαγικό άλογο που με έφερε από τη μακρινή μου πατρίδα, μόνο και μόνο για να αντικρίσω την ομορφιά σου που φημίζεται σε όλο τον κόσμο». Η πριγκίπισσα, αρχικά καχύποπτη, γοητεύτηκε από την ιστορία του και την αρχοντική του συμπεριφορά. Πέρασαν ώρες μιλώντας, και ο έρωτας άρχισε να ανθίζει ανάμεσά τους, σαν τα λουλούδια του κήπου. Όταν ξημέρωσε, ο Φιρούζ Σαχ υποσχέθηκε να επιστρέψει την επόμενη νύχτα και αποχαιρέτησε την πριγκίπισσα με μια καρδιά γεμάτη αγάπη. Ανέβηκε ξανά στο άλογό του και πέταξε πίσω προς την Περσία. Όμως, μια από τις υπηρέτριες της πριγκίπισσας, βλέποντας τον πρίγκιπα να απομακρύνεται, έτρεξε στον Σουλτάνο της Βεγγάλης και του διηγήθηκε τι είχε συμβεί. Ο Σουλτάνος, γεμάτος οργή, έσπευσε στο δωμάτιο της κόρης του. — «Κόρη μου! Τι είναι αυτά που ακούω; Ένας ξένος πρίγκιπας μπαίνει στο δωμάτιό σου μέσα στη νύχτα; Πώς το τόλμησε; Και πώς κατάφερε να μπει και να φύγει χωρίς να τον δει κανείς;» Η πριγκίπισσα, με δάκρυα στα μάτια, του εξήγησε για το Μαγικό Εβένινο Άλογο και την αγάπη που ένιωσε για τον πρίγκιπα. Ο Σουλτάνος, αν και θυμωμένος, γοητεύτηκε από την ιδέα ενός τέτοιου θαύματος. — «Πρέπει να βρω αυτό το άλογο!» σκέφτηκε. «Και να συλλάβω αυτόν τον πρίγκιπα». Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ σταμάτησε για μια στιγμή, αφήνοντας την αγωνία να απλωθεί στην αίθουσα. «Ο ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ, όμως, δεν μπορούσε να μείνει για πάντα μακριά από την πατρίδα του. Μετά από λίγες μέρες κρυφών συναντήσεων, έπεισε την ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ να τον ακολουθήσει στην Περσία. Ανέβηκαν μαζί στο ΕΒΕΝΙΝΟ ΑΛΟΓΟ και πέταξαν πάνω από βουνά και θάλασσες, μέχρι που έφτασαν στα περίχωρα της Σιράζ. Ο πρίγκιπας, θέλοντας να προετοιμάσει μια υποδοχή αντάξια της ομορφιάς της, την άφησε σε ένα ασφαλές καταφύγιο στους κήπους του παλατιού και έτρεξε να βρει τον πατέρα του. Όμως, η τύχη του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Ο ΙΝΔΟΣ ΣΟΦΟΣ, που είχε φυλακιστεί από τον Βασιλιά επειδή θεωρήθηκε υπεύθυνος για την εξαφάνιση του πρίγκιπα, είχε μόλις απελευθερωθεί. Καθώς περιπλανιόταν, είδε την πριγκίπισσα και το άλογο. Με την καρδιά γεμάτη εκδίκηση, πλησίασε την κοπέλα και της είπε ψέματα: — "Με έστειλε ο πρίγκιπας ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ", της ψιθύρισε. "Πρέπει να σε πάρω αμέσως στο παλάτι, γιατί υπάρχει κίνδυνος!" Η ανυποψίαστη πριγκίπισσα ανέβηκε στο άλογο μαζί του. Ο Ινδός γύρισε τον μοχλό και, πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, χάθηκαν στα ύψη του ουρανού, αφήνοντας τον πρίγκιπα απαρηγόρητο να κοιτάζει το κενό». «Ο Ινδός την μετέφερε στο βασίλειο του Κασμίρ, ελπίζοντας να την κρατήσει για τον εαυτό του ή να την πουλήσει ακριβά. Όμως ο Βασιλιάς εκείνου του τόπου, μόλις είδε την ομορφιά της, σκότωσε τον Ινδό και αποφάσισε να την παντρευτεί ο ίδιος. Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ, απελπισμένη, προσποιήθηκε πως έχασε τα λογικά της. Άρχισε να φωνάζει, να σκίζει τα ρούχα της και να μην αναγνωρίζει κανέναν. Ο Βασιλιάς του Κασμίρ, μην ξέροντας τι να κάνει, κάλεσε τους καλύτερους γιατρούς από όλο τον κόσμο, αλλά κανείς δεν μπορούσε να θεραπεύσει την "τρέλα" της». «Ω Βασιλιά μου», είπε η ΣΕΧΡΑΖΑΤ χαμογελώντας, «φαντάζεσαι την αγωνία του ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ που γύριζε τον κόσμο μεταμφιεσμένος σε δερβίση για να βρει την αγαπημένη του; Θέλεις να δούμε πώς ο πρίγκιπας θα φτάσει στο Κασμίρ και τι δόλο θα χρησιμοποιήσει για να την ελευθερώσει;»

Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ, βλέποντας τον Σουλτάνο να κρέμεται από τα χείλη της, συνέχισε την αφήγηση με τη γλαφυρότητα ενός αληθινού ποιητή: «Μάθε λοιπόν, ω πανίσχυρε Βασιλιά, πως ο ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ περιπλανήθηκε μήνες ολόκληρους, φορώντας κουρέλια και έχοντας για μόνη συντροφιά τον πόνο του. Όταν έφτασε στο Κασμίρ και έμαθε για την "τρελή πριγκίπισσα" και το εβένινο άλογο που φυλασσόταν στο θησαυροφυλάκιο του παλατιού, κατάλαβε πως η ώρα της λύτρωσης είχε φτάσει. Ο πρίγκιπας έβγαλε τα ρούχα του δερβίση και ντύθηκε με την πολυτελή στολή ενός ξακουστού γιατρού από την Ανατολή. Παρουσιάστηκε στις πύλες του παλατιού και δήλωσε: — "Έρχομαι από μακριά για να θεραπεύσω την πριγκίπισσα. Γνωρίζω τα μυστικά των πνευμάτων και τις αρρώστιες που δεν γιατρεύονται με βότανα." Ο Βασιλιάς του Κασμίρ, απελπισμένος, τον οδήγησε αμέσως κοντά της. Μόλις ο ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ αντίκρισε την αγαπημένη του, η καρδιά του σκίστηκε, αλλά παρέμεινε ψύχραιμος. Εκείνη, μόλις τον αναγνώρισε μέσα από τη μεταμφίεσή του, σταμάτησε τις κραυγές. Της ψιθύρισε: — "Μη φοβάσαι, ψυχή μου. Παίξε το ρόλο σου λίγο ακόμα και απόψε θα είμαστε ελεύθεροι." Ο πρίγκιπας βγήκε στον Βασιλιά και του είπε με ύφος σοβαρό: — "Μεγαλειότατε, η πριγκίπισσα είναι μαγεμένη από το ξύλινο άλογο που την έφερε εδώ. Για να θεραπευτεί, πρέπει να βγάλουμε το άλογο στην κεντρική αυλή, να καθίσει η πριγκίπισσα πάνω του και εγώ να κάψω ένα ειδικό θυμίαμα που θα διώξει το κακό πνεύμα." Ο Βασιλιάς, χωρίς να υποψιαστεί το παραμικρό, διέταξε να μεταφερθεί το ΕΒΕΝΙΝΟ ΑΛΟΓΟ στην αυλή. Όλος ο λαός και ο στρατός μαζεύτηκαν να δουν το "θαύμα". Ο ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ άναψε φωτιές γύρω από το άλογο και έριξε μεγάλες ποσότητες από ένα θυμίαμα που έβγαζε πυκνό, αδιαπέραστο καπνό. Μέσα στο σκοτάδι του καπνού, ο πρίγκιπας πήδηξε στη ράχη του αλόγου πίσω από την πριγκίπισσα. — "Κρατήσου γερά!" της φώναξε. Γύρισε τον μοχλό και, πριν ο καπνός διαλυθεί, το άλογο τινάχτηκε στον ουρανό σαν βέλος. Όταν ο αέρας καθάρισε, ο Βασιλιάς του Κασμίρ κοιτούσε τον άδειο ουρανό, ενώ οι φωνές του πρίγκιπα ακούγονταν από ψηλά: — "ΒΑΣΙΛΙΑ, ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙΣ ΜΕ ΣΠΑΘΙΑ!"

Το ταξίδι της επιστροφής ήταν γεμάτο φιλιά και υποσχέσεις. Όταν προσγειώθηκαν επιτέλους στο παλάτι της Σιράζ, ο πατέρας του ΦΙΡΟΥΖ ΣΑΧ τους υποδέχτηκε με δάκρυα χαράς. Οι γάμοι τους κράτησαν σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες. Ο πρίγκιπας, όμως, πήρε ένα μεγάλο τσεκούρι και κατέστρεψε το ΕΒΕΝΙΝΟ ΑΛΟΓΟ, λέγοντας: — "Αυτό το μηχάνημα έφερε αρκετό πόνο. Ας μείνουμε τώρα στη γη, όπου η ευτυχία μας είναι αληθινή."» Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ χαμογέλασε καθώς το φως του ήλιου άρχισε να τρυπώνει από τα παράθυρα. «Έτσι τελείωσε η ιστορία του ιπτάμενου αλόγου, ω Βασιλιά μου. Μια ιστορία που μας διδάσκει πως η εξυπνάδα είναι πιο δυνατή από τα δεσμά».