Το Τραγούδι του Ψαρά και της Σκιάς

 Ενα ποίημα βασισμένο στο διήγημα του Οσκαρ Ουάιλντ «Ο ψαράς και η ψυχή του» 

Το Τραγούδι του Ψαρά και της Σκιάς
Στην άκρη του γλαυκού βυθού, εκεί που η γη τελειώνει, ένας ψαράς τα δίχτυα του στον άνεμο απλώνει. Μα μια βραδιά το φεγγαρόφωτο πλέκει χρυσή παγίδα, και βρίσκει μες στα σχοινιά του μια απόκοσμη ελπίδα.

Μια κόρη με μαργαριταρένια ουρά και μάτια σαν κοράλλι, τον μάγεψε, τον πλάνεψε στην έρημη ακρογιαλιά. «Την ψυχή σου δώσε» του ψιθύρισε, «αν θες να ’ρθεις κοντά μου, να γίνεις ένα με το νερό, να κατοικείς στα όνειρά μου».

Κι εκείνος με ασημένιο λεπίδι, τη σκιά του την χωρίζει, την ψυχή του διώχνει μακριά, το αίμα του παγώνει. «Κράτα την καρδιά σου!» η ψυχή με θρήνο του θυμίζει, μα εκείνος για τον έρωτα, τον κόσμο όλο λιώνει.

Πέρασαν χρόνια, η ψυχή γυρνούσε με δώρα και παλάτια, του έφερε τη σοφία του κόσμου και πλούτη στα μάτια. Μα ο ψαράς απάνταγε: «Η αγάπη είναι η μόνη μου αξία», ώσπου η ψυχή τον γέλασε με μια πικρή θυσία.

Όταν το σώμα της Γοργόνας το κύμα πια ξεβράζει, ο κόσμος όλος σκοτεινιάζει και ο ουρανός σπαράζει. Μαζί βουτήξαν στο νερό, ψυχή, καρδιά και σώμα, να βρουν την ένωση που δεν γνώρισαν στο χώμα.

Κι εκεί που έσβησε ο καημός κι η θάλασσα ηρεμεί, λουλούδια φύτρωσαν λευκά, σαν άστρα στην γραμμή. Για να θυμίζουν στους θνητούς, πως η αγάπη η μεγάλη, ανθίζει ακόμα κι αν η ψυχή χαθεί μες στο κανάλι.