ΜΕΛΩΔΙΕΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ: Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ

Ο κόσμος σιωπά κάτω από το χιόνι που πέφτει και η μακρινή πόλη χάνεται μέσα στην ομίχλη. Αυτή η απαλή μεσαιωνική χειμωνιάτικη μουσική δημιουργεί μια μελαγχολική αλλά παρήγορη ατμόσφαιρα, ιδανική για βαθιά συγκέντρωση, ανάγνωση high fantasy ή απλά για να βρει κανείς την ειρήνη στη μοναξιά. ❄️

Ένας μοναχικός ασβός ταξιδιώτης ξεκουράζεται κάτω από την αρχαία βελανιδιά. Το ταξίδι ήταν μακρύ, αλλά ο μανδύας είναι ζεστός και η θέα στην παγωμένη κοιλάδα προσφέρει μια στιγμή αναστοχασμού. Ακούστε τις απαλές μελωδίες της κέλτικης άρπας, του θρηνητικού λαούτου και του μοναχικού ξύλινου φλάουτου, καθώς υφαίνουν ένα μωσαϊκό από χειμωνιάτικες αναμνήσεις.

Είτε γράφετε τη δική σας ιστορία, είτε μελετάτε για το μέλλον, είτε κοιμάστε διώχνοντας μια δύσκολη μέρα, αφήστε αυτή τη μουσική να γίνει το καταφύγιό σας.

Ο ΝΑΝΟΣ ΜΑΚΡΥΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΕΣ

Κάποτε ζούσε ένας φτωχός άνθρωπος του οποίου η γυναίκα πέθανε, αφήνοντάς του μια κόρη. Το όνομα του μικρού κοριτσιού ήταν ΛΕΚΑ. Ήταν ένα καλό κοριτσάκι, χαρούμενο, υπάκουο και πολύ εργατικό, και έκανε ό,τι μπορούσε για να κάνει τον πατέρα της να νιώθει άνετα.

Μετά από κάποιο καιρό, ο άνδρας ξαναπαντρεύτηκε. Η δεύτερη γυναίκα του είχε επίσης ένα μικρό κορίτσι στην ηλικία της Λέκας. Το όνομά της ήταν ΝΤΟΡΛΑ. Η Ντόρλα ήταν ένα τεμπέλικο, κακότροπο παιδί που πάντα μάλωνε και γκρίνιαζε. Κι όμως, η μητέρα της θεωρούσε την Ντόρλα τέλεια και πάντα την επαινούσε στον άντρα της.

«Κοίτα τι καλό παιδί είναι η Ντόρλα μου», του έλεγε. «Δουλεύει και γνέθει και ποτέ δεν λέει μια κακή κουβέντα, πολύ διαφορετική από την ανάξια Λέκα σου, που πάντα σπάει ό,τι αγγίζει και δεν κάνει τίποτα σε αντάλλαγμα για όλο το καλό φαγητό που τρώει».

Δεν σταματούσε ποτέ να γκρινιάζει και να μαλώνει το καημένο το θετό της παιδί και να παραπονιέται για αυτήν στον άντρα της. Η Λέκα ήταν υπομονετική και συνέχισε ήσυχα-ήσυχα να κάνει αυτό που ήταν

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: CHARLES PERRAULT

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ

ΔΙΑΣΚΕΥΗ

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΚΑΙ Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ

Υπήρχε κάποτε ένας Βασιλιάς, ο μεγαλύτερος στον κόσμο,

που η καλοσύνη κι η ισχύς του δεν είχανε προορισμό.

Στους στάβλους του, όπου το χρυσάφι έλαμπε παντού,

ένα ζώο ξεχώριζε, δώρο κάποιου μακρινού Θεού.

Ένας γάιδαρος απλός, θα πείτε, τι μπορεί να δώσει;

Κι όμως, η φύση του είχε βρει τον τρόπο να πλουτώσει.

Δεν άφηνε ακαθαρσίες στο στρώμα το ζεστό,

μα φλουριά χρυσά, λαμπερά, σε κάθε του λεπτό.

Έτσι ο Βασιλιάς, με πλούτο που δεν είχε τελειωμό,